Moest Clutch niet uit de Maryland in het Noordoosten komen maar van ergens aan de andere kant van de Amerikaanse kust, zou Strange Cousins… niet echt even gepast zijn als titel dan wel als omschrijving van de band. Neil Fallon en de zijnen schaven al jaren aan de hervorming van rockmuziek op hun eigen balkende, zonverbrande, whisky doordrenkte manier die ze al bijna 20 jaar volhouden. En hoewel ze tegenwoordig kunnen rekenen op een aanzienlijke back catalogue en een optredenteller die op een getal van vier cijfers staat, blijven ze toch een cultband.

Zij die hun pad kruisten werden ofwel vanaf de eerste noot herboren Christenen ofwel – en dat gebeurde vaker – liepen ze totaal verwilderd weg. Net zoals Melvins, rockt Clutch met een geluid dat stadionwaardig is, maar resoluut niet voor stadions gaat.Zo’n vreemde aanpak klinkt misschien te ingewikkeld voor massaconsumptie, maar diep in het hart van deze band schuilt een heel basic traditionalisme dat even authentiek is als een eiken whiskyvat.

Terwijl een geknevelde gitaar hun negende volwaardige studioalbum inleidt en Motherless Child afsteekt als een voluptueuze golf van versterkerruis, wordt het duidelijk dat Strange Cousins… meer dan waarschijnlijk de hardste en hevigste interpretatie van de blues is sinds, wel, sinds het laatste Clutch album. De Riffs roffelen als een roestige oldtimer op een heuvelachtige stofweg, ze laten je sidderen met de funky aardbeving van Struck Down, stofwolken worden opgetrokken in het allesvernietigende Minotaur of brute fysieke kracht komt tot ontploffing op Freakonomics.

Wat weer telkens echt leuk is aan Clutch platen is Fallon zelf, brullend over de muziek heen zoals een gestoorde meesterpredikant – hij klinkt als een woestijndoorbakken profeet op het gretige Abraham Lincoln, of als een moonshine verslaafde maniak op The Amazing Kreskin’s voortkabbelende psychblues monoliet. Vooral op dat laatste kan je je hem zo zittend op zijn veranda inbeelden, fles in de hand, shotgun rustend op zijn schoot en verdwijnend in een mijmerende spirituele gedachtegang (On a road of skulls, their story moves on/ It’s a bumpy ride, and very very very long), alvorens hij zijn vragen de hemel in stuurt (Are we the ocean/ Are we the desert/ Are we the garbage/ Who’s to say?).

Hoewel je er na beluistering misschien anders overdenkt, blijft het zeer onwaarschijnlijk dat Clutch met Strange Cousins From The West meer op de wereldwijde voorgrond gaan treden dan met hun vroeger werk. Maar voor hen die reeds gevallen zijn voor hun seismische tovenarij werd de zomer net héél wat heavier!