Met een palindroom als titel kondigen de New Yorkers van Nada Surf hun covers CD aan, maar is het wel ‘mooi, dit idioom?’ of gaat het meer van ‘god, red nu ‘ns ’n underdog’?

Zelf noemt Nada Surf het organische omweg langsheen memory lane in tegenstelling tot een strak opgezette statement rond hun idolen en invloeden. Het klopt dat ze hier een leuke verzameling deuntjes hebben bijeen gegraaid, die ze al even prachtig bewerken. Maar is een cover niet nog steeds uitsluitend weggelegd voor de B-kant van een singletje? Of hoogstens als extra op een full album? Maar goed, sit back and enjoy the ride dan maar zeker?

De meeste van de nummers krijgen Nada Surf’s kenmerkende turbo-Mersybeat behandeling: Electrocution van Bill Fox, Bright Side van The Soft Pack en You Were So Warm van Dwight Twilley waren aanvankelijk al strakke no-nonsense powerpopsongs (dus voor de hand liggend) en worden hier dus nog wat strakker in een corset van woeste gitaren getrokken. Maar Arthur Russell’s poëziestukje Janine en het uit verschillende tempo’s opgebouwde Question van Moody Blues, breken die muur van gitaren en tonen de ware kracht van deze band. Dé grote triomf op dit album is Enjoy The Silence van Depeche Mode, die hen vreemdgenoeg erg goed afgaat.

Soms een ietwat vreemde songkeuze (Bye Bye Beauté van Coralie Clément), maar daar zullen de Nada fans maar weinig om malen.