Derde soloplaat van de frontman van Noorwegen’s jammerlijk opgedoekte Madrugada.

Vroeger spaarde Sivert Høyem de songs die hij omschreef als ‘meer folk-geïnspireerde, melodische, schattige dingen’ op voor zijn soloplaten. Maar sinds de fatale overdosis van Madrugada’s gitarist Robert Buras in 2007, erfde Høyem ook de zwaardere West Coast-psych-meets-Detroit Motor City rocksongs die zijn legendarische band over vijf albums ten tonele bracht. Voor een album dat gedrenkt is in tragedie en shock (zijn vader stierf in hetzelfde jaar als Buras), klinkt Moon Landing bij momenten schaamteloos episch, zoals bijvoorbeeld op Belorado, een negen minuten durende Crazy Horse-achtige intro waar producer John Agnello (The Hold Steady, Drive-By Truckers) elke laatste druppel glorie uit het nummer sleurt terwijl Hoyem al even stentoriaans als Mark Lanegan of Nick Cave klinkt.

Maar hoe sterk de zanger zich ook tracht te houden, we zien lichte scheuren in zijn ziel. Going For Gold zou een statement van totaal herstel moeten zijn maar de treurende gitaar gaat door merg en been terwijl ‘feeling heavy/feeling small’ een biecht is van een zanger met een bloedend hart.