De door Springsteen zelf goedgekeurde rockers uit New Jersey komen net op tijd voor Rock Werchter met een smakelijke derde op de proppen.

Ontsproten uit de East Coast post-hardcore/emo scene, was The Gaslight Anthem niet meteen de gedoodverfde kandidaat om te fungeren als Amerika’s Grote Hoop in bange rockdagen. Maar The ’59 Sound uit 2008, het heel erg old school kantje van de band en de oeverloze ambitie zorgden ervoor dat zowel critici als fans zich al snel bekeerden. Bruce Springsteen zelf (want laat ons wel duidelijk zijn dat ze nog steeds als een millenium versie van The Boss klinken) gaf zijn zegen en beloonde de band zelfs door mee op het podium te kruipen op Glastonbury.

Op hun jongste plaat gaan de invloeden van de band – de tweedehandswinkel soul van de vroege E Street Band, de latere periode van Cash en de drammerige rock van The Replacements – nog steeds erg goed doorklinken. Maar Gaslight smeedt haar eigen identiteit: een mix van getattoeëerde knokels ondergebracht in lyrische pathos (Bring It On en Boxer) en dringende melodische hooks (The Spirit Of Jazz en Orphans).

De Engelse producer Ted Hutt doet het bij momenten allemaal wat stadionrock-achtig klinken – op laatste track We Did It When We Were Young leunen ze zelfs akelig dicht tegen U2 aan – maar bouwvakkerszoon en zanger Brian Fallon houdt het geheel met beide voeten op de grond met een stem die bij momenten breekt als een golf op de pier.