Dour. Elk jaar opnieuw zakt een aanzienlijk legioen Vlaamse muziekliefhebbers met een ietwat meer alternatieve smaak af naar het godverlaten Henegouwen om daar zowel parels als zwijnen te ontdekken in de Waalse modder. Elk jaar opnieuw ontdekken we nieuwe, obscure bands en stellen we ons zowat elk anderhalf uur de vraag: waar hebben ze die nu weer gehaald? Feit is dat Dour hét festival is voor de totale, absolute muziekliefhebber, de muziekliefhebber die graag van zijn muziek geniet. De muziekliefhebber die de noten toelaat een liefdesspel in zijn of haar hoofd te spelen, zonder verzwolgen te worden in een Werchteriaanse massa, zonder dat een staalstrakke mix of een zweverige jam onderbroken wordt door een ‘tetten bloot!’. De Walen moeten we er dan wel bijnemen.

Uw digitale cultuurbijbel Cultusonline zorgt ervoor dat u, ondanks de eivolle affiche, weet wat u moet gaan checken met absolute aanraders: Santigold, Killing Joke, The Gaslight Anthem en Merdan Taplak. Gaat dat zien!

Donderdag

Maak dat uw tent rechtstaat want uw eerste dag begint fantastisch! Uw dag begint vooral vanaf het moment dat Joe Gideon & The Shark het Club-Circuit betreden. Gideon wordt namelijk wereldwijd erkend als een soort light-versie van Nick Cave. En Nick Cave zonder suiker is nog steeds straffer dan 90% van de rest uit het muzieklandschap.

Na 20 minuten van Joe Gideon moet u zich eigenlijk al richting Magic Tent reppen voor The Bony King Of Nowhere, Vlaanderen’s finest folkman. Door Devendra himself de hemel ingeprezen als nakend (en eigenlijk ook al ontluikend) talent. Nog maar 22 is de Gentse Bram Van Parys maar man, brouwt die even betere liedjes dan menig oude man!

Hardblues, hoorde ik iemand The Jim Jones Revue noemen, en dat moet inderdaad de meest sluitende omschrijving zijn. Harde gitaren, een stompend ritme en een bluesy feel. Breng vooral uw cowboylaarzen en zijden sjaaltje mee.

Isis, die om 21.40u in het Club-Circuit spelen, gelden als ware postmetal pioniers. Ze overschaduwden (get it?) leermeesters Neurosis en leverden met Wavering Radiant de tweede donkerste plaat van 2009 af.

Het evenwicht tussen hard en zacht wordt vervolgens helemaal hersteld door de grote Santigold. Deze dame geldt als de Grace Jones van de 21^ste eeuw, een van de meest verrukkelijke ontdekkingen van 2008 (van het nieuwe millennium zelfs) en hit L.E.S. Artistes is gewoon wereldtop.

Blijf nog even wakker want gaan slapen mag pas na de passage van Deadmau5, waarschijnlijk de enige elektronische muzikant die DJ’s haat. Met zijn progressive house geldt hij nochtans als een zéér grote invloed op menig diskjockey.