|
Wat zou een zondagavond nog betekenen zonder Duyster-muziek die je week uit begeleidt? Of eerder: wat zou radio nog betekenen zonder Duyster? Het komt dus helemaal niet als verrassing dat deze ambachtelijke manier van radiomaken het veel langer uithoudt dan de programma’s die op ‘het grote publiek’ doelen en meer naar de winstbalans kijken dan naar de kwaliteit van wat er gespeeld wordt. Meer en meer wordt het bovendien duidelijk dat datzelfde grote publiek wél oog heeft voor de echte muziek. Dat zagen we al op Crossing Border, maar gisterenavond nog meer op het uitverkochte 10 jaar Duyster.
Opener van de avond, Brown Bird, begon mooi op tijd aan zijn set waardoor de Zaal van de AB grotendeels nog leeg was in plaats van, het vooropgestelde, ‘gezellig gevuld’. Het beginnende Amerikaanse trio wist duidelijk niet goed wat te doen met al die ruimte. Dit demonstreerde zenuwachtige blikken tussen de bandleden en een aantal ongemakkelijk stiltes tussen de songs in. Maar met de ogen toe was het genieten van de unieke sound die je gedachten meteen deed vervliegen naar de glorietijden van de Ierse volksmuziek. Veel potentieel dus, alleen moet de band meer leren spelen met verschillende melodieën en het live wat strakker aanspannen. Dat de nieuwe Belgische trots, Isbells, mede verantwoordelijk mag pleiten voor het uitverkocht zijn van de avond, werd al snel duidelijk. Het publiek zou letterlijk ‘de akoestische vier’ op handen gedragen hebben. Ook is het nogal logisch dat Isbells op de affiche prijkte, aangezien ze het ultieme voorbeeld zijn van de befaamde Duyster-ontdekkingen. Vlekkeloos speelden ze heel hun plaat uit tot de nummers – naar eigen zeggen – ‘op’ waren. Niettemin kwamen ze nog terug voor een encore van één, al gespeeld, liedje. Hoewel zanger Gaetan zijn ogen bijna constant dichthield, zal hij de waardering zeker en vast gevoeld hebben. Zo groot was de liefde. De legendarische Lou Barlow! Met dat adjectief gaat de man met de zoete, in droefheid badende, stem vaak gepaard. En dat is helemaal niet onterecht! Lou Barlow, wier sound het meeste aanleunde bij Duyster, was meteen ook de luidste van de hele avond. Hij speelde een voortreffelijke set en zorgde er dan ook voor dat het echt wel duwen was om de Zaal nog binnen te geraken. 
Over ellebogenwerk en snelle benen gesproken: wilde je Fanfarlo in de Club (waar zo’n 250 man binnenkan) meemaken, moest je al gauw afscheid nemen van de Duystergod. Eens binnengeraakt, kon je de spanning gewoonweg ruiken. Werkelijk iedereen was benieuwd naar hoe Fanfarlo het er nu van zou afbrengen. Het feit dat zij de meest opzwepende en flowerpower muziek brachten van de hele avond vuurde het feestje in wording alleen maar aan. De adrenaline van het publiek schoot door de voegen van de Club heen. Maar het was vooral de behendigheid van Fanfarlo zelf dat ervoor zorgde dat dit concert als een legendarisch de geschiedenis ingaat. Wij kunnen niet wachten tot AB ze boekt voor een rendez-vous! De avond afsluiten, deden we dan weer in rust met de folkgoden van ’09 alias The Low Anthem. Na hun verbluffende set op Crossing Border waren de verwachtingen – om het bescheiden te zeggen - hooggespannen. Maar die losten de onovertroffen Amerikanen natuurlijk in. Ze toverden de grote Zaal in tot een kleine intieme huiskamer en met de schoonheid van hun verstilde liedjes grepen ze naar ieders oren zodat het nog nooit zo stil was. Je kon de sneeuw die buiten aan het vallen was, horen kraken, bij wijze van spreken. Zo heeft ondergetekende nog nooit zo’n mooie versie van prachtsong ‘Charlie Darwin’ gehoord. Daar was iedereen het duidelijk mee eens, want wanneer die laatste noten dan uiteindelijk weergalmden, hoorde je van alle kanten gefluister met bijvoorbeeld: ‘Zo mooi…’ Dat The Low Anthem ook voor verscheidenheid mag tekenen, bewezen ze dan weer met het lekkere, bluesy ‘Don’t Let Nobody Ever Turn You Around’. En zo gingen we als de gelukkigste melomanen ooit naar huis. Op één avond is het heel moeilijk om van zo veel moois en magisch getuige te zijn, maar wat kon je nu verwachten van het wonderduo Eppo & Ayco? Laten we nu gewoon maar hopen dat de levensduur van Duyster zo lang mag blijven voortduren als de levensduur van dat duo. |
