|
Live
|
|
door Siska Baeck
|
|
maandag 08 maart 2010 17:54 |
|
The Antlers haalde met het prachtige debuut Hospice (terecht) het merendeel van de eindejaarslijstjes. Terwijl ze in november op Crossing Border zich nog voluit moesten bewijzen, ging het op zaterdagnamiddag eerder de richting van het ‘harten veroveren’ uit.
Het is voor de band heel snel gegaan. Niets dan lovende kritieken én dan nog eens in de armen genomen worden door het Duyster-publiek. Je zou voor minder twee keer op eenzelfde dag de ABclub kunnen uitverkopen. Op diezelfde kracht en snelheid palmde The Antlers met slechts drie man de hele club in. Wat misschien wel te wijten was aan de omverblazende openingshattrick. Krachtpatsers Kettering, Sylvia en Bear werden in een heel andere uitvoering gespeeld dan op de plaat te horen is, waardoor het bandgevoel meer overheerste en de muziek wat rauwer aandeed, zonder téveel af te wijken van het oorspronkelijke. The Antlers weten waar ze de lijn moeten trekken en wat live werkt en wat niet. Op die manier was het ook steeds wachten op de zanglijnen en melodieën om de song te herkennen; helemaal geen moeilijke opdracht, zo bleek. Waar op een ander optreden van een andere groep de songteksten vooral meegezongen zouden worden, bleef het bij The Antlers opvallend stil. Maar slechts één blik door de intieme zaal was nodig om elke fan de lyrics te zien meefluisteren. De schoonheid die het Amerikaanse trio bracht, was immers zo mooi dat het een aandachtig, luisterend oor opeiste. Zo werden de verschillende liedjes vaak aan elkaar gesponnen als in één lang uitgerekt luisterfenomeen zodat een plichtmatig applaus het dromerige gevoel niet zou doorbreken. Toch gingen de haartjes op de armen pas rechtop staan bij Thirteen (Or, Sylvia Speaks). Op de plaat krijg je in dit liedje een bevallige gastvocaliste te horen, maar die was op het podium nergens te bekennen. Zonder enige moeite nam zanger en gitarist Peter Silberman die rol dan maar op zich. Met een huiveringwekkende hoge falsetstem leek het voor hem een alledaags feit om als man die hoge noten steeds weer te zingen en ze te incasseren, alsof het niets was. Evenwel was dit geen concert dat het moest hebben van verstilde mooie liedjes. Drummer Michael Lerner vertolkte zelfs tijdens de aller-stilste momenten in glansrol. Van subtiele tikjes op de cimbalen om die momenten wat meer kleur te geven, tot hevige slagen die de club aan het dansen kreeg. Maar het àllermooiste van de avond, was een uitstekende alternatieve versie van hun bekendste, Two. Dit concert toonde aan dat The Antlers als groep twee kanten heeft. Een eerste als album-band, waarbij het luister-dromen nooit stopt en een tweede als schitterende live-act. ‘We’ll see you very soon again,’ namens Peter Silberman. Tot op Pukkelpop voor meer van die zoete heerlijkheid?  |
