Ondertussen is het al de 14de keer dat Domino op volle toeren draait in muziektempel AB. Het doel van het festival is om de artiesten van morgen (en vaak het talent dat achter hun naam verscholen zit) een plekje op een volwaardig podium te geven. Om het geheel nog wat straffer te maken, lichtte AB tijdens de openingsavond de lampen van de spotlight enkel en alleen op debuterende Belgische bands als The Bear That Wasn’t, Marble Sounds en Tape Tum.
Zeven maanden zit Nils Verresen van The Bear That Wasn’t al ver in zijn 365dagen-project. Nog iets meer dan vijf maanden zal hij op z’n fiets België rondtrekken met het enige gezelschap van zijn gitaar. ’s Avonds strijkt hij bij iemand, die ervoor openstaat, neer en in ruil voor een overnachting en een volle buik, geeft deze sympathieke beer – die net geen beer is - een huiskamerconcert. Met uitzondering op 8 april wanneer hij de Club van de AB met die warme gloed van een huiskamer kwam verheugen.
Hoe minimaal ’s mans troubadour liedjes ook mogen klinken, op Domino stond er zowaar een 9-koppige band achter hem. Inmiddels al voor 7 maanden speelt Verresen zijn liedjes dag na dag en dat hoor je. Zijn songs hebben geen geheimen meer voor hem. Zo weinig zelfs, dat ze een stuk van hem zijn geworden. En toch slaagt hij er nog altijd in om ze met emotie en overtuigingskracht te brengen. Misschien omdat elk liedje een klein sprookje op zich is? Verhaaltjes over de afgewezen knuffelleeuw en de twee regendruppels die op elkaar verliefd worden, vertederden het aanwezige publiek.
De plaat mag misschien nog niet helemaal overtuigen, toch bewees Verresen donderdag dat hij wel degelijk pareltjes van songs op zak heeft en dat hij van plan is om er menig festivalweide mee te veroveren.
Hoewel het mooiste van de avond al geschied was, kwam het gros van het volk voor de dominopassage van Marble Sounds. Zij maakten faam met hun bejubeld debuut ‘Nice Is Good’. Dat België een band als Marble Sounds hevig in de armen sluit, werd ook meteen duidelijk. Of dat ze dat wel geheel terecht verdienen? Niet helemaal.
Instrumentaal zit Marble Sounds op het juiste spoor, maar zanger Pieter Van Dessel mag wat meer met zijn zangpartijen spelen en wat heviger flirten met verschillende melodieën. Op die manier klonk het geheel wat teveel op automatische piloot zodat hij eerder zijn songteksten leek af te haspelen als iets anders. Desalniettemin is Marble Sounds zeker een blijvertje. Ze zouden zelfs op hoog niveau kunnen gaan spelen, mits het bijschaven van eerdergenoemde schoonheidsfoutjes.
Tape Tum, de headliner van de avond, had er serieus voordeel bij dat ze zo laat op de avond gepland stonden. De band mag misschien internationale allures hebben, ’s middags in de blakende zon van een festivalweide zou hun kooksel gewoonweg niet werken. Dat je voor de muziek van Tape Tum moet zijn, werd dra bewezen, aangezien een derde van de zaal afdroop naar huis. Wij hebben zo ook wel een beetje onze twijfels bij de band. De mix van het vleugje post-rock met elektroninvloeden ligt nu eenmaal niet meteen voor de hand. Op sommige momenten klonk die mix overweldigend, andere momenten was het dan weer ronduit een saaie boel.
The Bear That Wasn’t heeft de openingsavond van het Domino-festival helemaal naar zijn hand gezet. De bands die volgden konden zijn magie eenvoudigweg niet overbruggen. Een onmogelijke opdracht, zo bleek.
