Opener Tomàn speelde complexe, opbouwende rock, bijgestaan door een perfect met de muziek gesynchroniseerde achtergrondprojectie. Hun nummers vloeiden naadloos in elkaar over, zodat het concert de indruk gaf één gigantische song te zijn. Hoewel Tomàn dikwijls in de categorie “postrock” wordt geduwd, deden de lange, complexe songstructuren, de animaties op het scherm en de vreemde lyrics ons soms meer aan een progrockopera denken – maar dan met teksten over vis eten, sloten en kleermakers in plaats van de “elfen en magiërs”-progrockclichés. Muzikaal dik in orde, en een mooie opener.

Three Trapped Tigers valt zeer oneerbiedig te omschrijven als een mengeling van Holy Fuck, Battles en 65daysofstatic. De Britse driekoppige band brengt dus mathrock, waarbij vooral de manische ritmes van de zeer begaafde drummer opvielen. De man speelde (volledig live) erg complexe Aphex Twin-achtige IDM-ritmes. Niet enorm origineel, maar energiek en best leuk.

Mount Eerie – het “nieuwe” project van The Microphones’ Phil Elverum - bracht vorig jaar met Wind’s Poem een klein meesterwerk uit, en speelde die plaat deze avond quasi integraal. Bijgestaan door twee drummers, een fagotspeler (!) en twee zeer nerdy uitziende keyboardspelers speelde frontman Elverum de ziel uit zijn lijf. Hoogtepunten in de fenomale set waren “Between Two Mysteries” (met prachtige Twin Peaks-sample) en een kippenvelverwekkend “My Heart Is Not At Peace”. Wanneer Mount Eerie uitbreekt, knallen ze als een vulkaan: een natuurverschijnsel, onstuitbaar, zonder in postrockclichés te stranden. Prachtig concert, alleen een beetje slecht geprogrammeerd tussen twee voornamelijk electronische acts.

We waren vooral benieuwd hoe Fuck Buttons hun poppy noise live tot zijn recht zouden kunnen laten komen: we vreesden even voor weer een typische saaie laptopset, zoals zoveel electronicaconcerten tegenwoordig. Niets van dat: het duo sleepte twee valiezen vol analoge apparatuur op het podium. Bijgestaan door die batterij samplers, effectenpedalen en God-weet-wat-die-kastjes-doen speelden ze een beukende liveset, waarin soms plots een prachtige melodie op komt bovendrijven. Fuck Buttons is een bom live, punt.

Aan de reactie van het publiek te merken, kwam het merendeel overduidelijk voor 65daysofstatic. De Britten werden als goden verwelkomd en brachten een afwisselende set met zowel enkele klassiekers, als gloednieuwe songs van hun nog te verschijnen plaat. Die nieuwe plaat wordt duidelijk dik de moeite, aan de nieuwe songs te merken: de electronicainvloeden die 65days altijd al gehad heeft, worden nog wat meer in de verf gezet. Enkele gloednieuwe nummers vallen zelfs eerder als “complexe techno” dan als “postrock” te omschrijven. Enorm benieuwd hoe dat op plaat gaat klinken, want live was het in elk geval een vette brok ambiance. Afsluiten deed 65daysofstatic met het prachtige Radio Protector – het publiek werd wild. Schitterende show, die bewees dat het cliché dat postrockoptredens maar een saaie boel zijn waar iedereen met de armen gekruist naar een groep schoenstaarders zit te kijken, definitief naar de prullenbak verwezen mag worden.

Kortom: Domino deed het wéér. Vijf fenomenale optredens op één avond – welk ander zaalfestival doet het hen na?