Gentenaars Kapitan Korsakov zagen we enkele maanden geleden al aan het werk in een kleine Antwerpse zaal, en daar konden ze ons toen niet echt overtuigen. Hun grungy rock met zware riffs klonk toen nog wat té rommelig, en de band leek attitude belangrijker te vinden dan goede songs. Dat euvel is ondertussen blijkbaar verholpen: de kapiteins bliezen ons in een donkere AB-Club fameus uit onze sokken. Misschien lag het aan de uitstekende klank, die de basgitaar sterk naar voor mixte en ervoor zorgde dat de rammelende noise steeds een zwaar ritmefundament had? Of misschien heeft de band ondertussen zoveel gespeeld dat ze gewoon enorm verbeterd waren? Waar het ook aan mag liggen, de band stond er. Een sterke opener.

ASIWYFA hadden vorig jaar de ondankbare taak om op een belachelijk vroeg uur de tweede dag van Pukkelpop te openen, op de Shelterstage dan nog, de afgelegen plek waar foute poppunkbands naar verbannen worden, zodat hun puberfans de andere concertgangers niet in de weg lopen. De Ierse band slaagde er blijkbaar toch in de kater van de festivalgangers weg te blazen, want hun naam dook meermaals op in de lijstjes van “beste Pukkelpop-optreden”. In een kleine zaal komen ze zo mogelijk nog beter tot hun recht. Hun instrumentale rock (we noemen het met opzet géén postrock: de trukken van de foor uit dat genre – opbouwen tot een (nep)climax, donderen, gitaargepingel met melige melodie – laten ze gelukkig achterwege) is opgewekt, opzwepend, maar toch complex. Op fenomenale songs zoals het nieuwe “S is for Salamander” kan je niet anders dan vrolijk meeknikken of rondstuiteren, en op hun hardere riffs is het lustig headbangen geblazen.

Het beste van de avond hadden we toen jammer genoeg al gehad, want Crystal Antlers’ dagje was het overduidelijk níet. Op laatste plaat Tentacles mixen ze psychedelica met punk, maar van die punkattitude schoot nog maar weinig over. Alle songs werden een pak trager gespeeld, waardoor de opzwependheid en het spontane karakter hopeloos verloren gingen. “We zijn tegenwoordig naar Mexico verhuisd en hebben daar wat nieuwe songs geschreven,” kondigde zanger en bassist Johnny Bell aan, en vervolgens speelden ze een half uur lang trage, poppy psychedelica, die helemaal niet kon tippen aan hun vroegere werk. Een charismatische frontman is die Bell ook helemaal niet: op Pukkelpop schreeuwde hij nog zijn longen kapot, maar nu stond hij eerder lui zijn songs te mompelen. En een genante stilte door gitaarproblemen proberen te verdoezelen door de micro in het gezicht van concertgangers op de eerste rij te duwen en ze vragen om een mop te vertellen maakt ze nóg genanter, Johnny, onthouden voor de volgende keer. Hopelijk herpakt de band zich snel – een rotoptreden was het nu ook weer niet, maar toch verlieten we lichtjes teleurgesteld de zaal. Crystal Antlers kunnen beter.