Ninja Tune, het toonaangevende label als het op Engelse hiphop en downtempo elektronica aankomt, bestaat twintig jaar en voor de gelegenheid passeerde afgelopen donderdag een karrenvracht aan oud en nieuw talent de revue in de AB. Bonobo en Amon Tobin konden er niet bijzijn – Amerika doet weer moeilijk over paspoorten – maar dat kon de pret op en voor het podium niet drukken. En wie zijn ticketgeld heeft teruggeëist alleen omdat die twee vaandeldragers er niet konden bijzijn: Wat the hell is er mis met Kid Koala, Coldcut, Eskmo en Dorian Concept?

 

The Heavy warmde na Andreya Triana het publiek in de grote zaal op met een setje nieuwe soul à la James Brown, maar de jongelui konden niet echt bekoren met een middelmatige en vooral commercieel setje. On to Eskmo, die de Club deed vollopen voor een portie moddervette dustepbeats met een persoonlijke toets. Voorheen al opgepikt door Warp en Planet Mu, heeft de jongste aanwinst van Ninja Tune nu zijn eerste volwaardige debuutplaat op het label uitgebracht en alles wees erop dat hij de weg, die Amon Tobin voor hem in Californië heeft geplaveid, op zijn eigen manier bewandelt met samples die rechtstreeks uit het straatbeeld lijken weggepikt. Platendraaiers kunnen live wel eens pokkesaai zijn, maar met ter plaatse gesampelde stemgeluiden en elektronische geluidjes hulde Eskmo zijn set in een persoonlijke en intieme sfeer. De zware bassen knalden het opgehoopte oorsmeer alle kanten op en maakten de trommelvliezen vrij voor een nu al perfecte Ninja Tune avond.

 

Van Eskmo naar het eerste kwartiertje Coldcut in de grote zaal. En wat is er leuker dan als DJ je eigen verjaardag van achter de draaitafels te vieren? “Twintig jaar! Wie had dat kunnen denken? Thanks for coming to our birthday party!” Jonathan Moore mocht de eerste set verzorgen en gunde het publiek een achterwaartse blik op het hip hop verleden dat Ninja Tune in de jaren ’90 op de kaart zette. Voor zolang het duurde – vijftien minuten is echt niet genoeg voor zo’n grootmeester – waande je je even in een tijd waar rap nog niet vergeven was door negers die niet weten wat ze met hun geld moeten aanvangen. Ah, those good old days…

 

 

Het publiek kroonde even later Kid Koala als koning van het jubileum. Met handen die sneller bewogen dan het geluid, bracht hij het feestje naar een waanzinnig hoog niveau. Zelfs de meest opgefokte typetjes op speed of pillen – jep, voor de verandering kwamen de weekendjunkies op donderdag ook ’s buiten – konden niet anders dan gebiologeerd en met open mond naar het scherm achter de, in een koalakostuum gehulde draaitafelwizzard aanschouwen. Hij verbouwde ter plekke drie platen tot een ongelooflijke mishmash waarbij hij zijn vinylplaten bespeelde als een instrument. Geen idee hoeveel platen de revue passeerden – ik zou bijna zeggen zo’n honderdtal, al heeft de alcohol mijn perceptie volkomen in de war gestuurd – maar allemaal waren ze nauwgezet uitgekozen voor drumlijnen, scratchgeluiden of simpelweg voor een stomme sample als met verwijzingen naar Ninja Tune, een “magic johnson” en koala bears. DJ Grasshopper zou zich minstens een jaartje moeten opsluiten om aan dit niveay te kunnen tippen.

 

 

De constante aanvoer van – dure – pils hebben de herinneringen aan de daaropvolgende DJ’s tot een onoverzichtelijk slachtveld van geïmplodeerde hersencellen herschapen, waarvoor mijn niet zo oprechte excuses. Toiletmadammen schepten poen met hopen en levers werden danig op de proef gesteld, maar zoals altijd komt het publiek in Brussel dan pas echt goed op gang. Dorian Concept vulde de club tot de nok met zijn cheesy elektro, die de ietwat ontgoochelde fans van Roots Manuva met plezier tegemoet kwam. Op zijn eigen manier maakte hij de technobeats, die al even hun beste tijd hebben gehad in grote clubs, bijzonder interessant door het in een IDM jasje met maffe tempowissels te hullen. De nummer twee van Coldcut, Matt Black, mocht zijn setje dubbel zo lang – zeker een half uur (!)– op het publiek afvuren. Waar de eerste zijn set toespitste op oldschool hiphop, keek meneer Black naar de toekomst en het heden van de elektronische muziek. Mooie opwarmer voor DJ Food en DK, hoewel wederom veel te kort om zijn talent te bewijzen voor een uitverkochte AB. Het volgende duo bracht als vanouds een mix van alle soorten hedendaagse en oude muziek. Met een crossover tussen verschillende stijlen waarvan je nooit had gedacht dat ze een mooi geheel kunnen vormen, konden de speedo’s weer even hun energie kwijt op de dansvloer terwijl de bezopen figuren op hun eigen onvaste manier waggelend van jointjes lurkten. Wanneer King Canibal zijn beats in de club op het publiek begon af te vuren, lag de helft van een overvolle AB in frommels, de andere helft hield het voor gezien en dook de nabijgelegen cafés in voor een slaapmutsje. The Bug en Flowdan konden het overgebleven publiek nog net lang genoeg op gang houden voordat de deuren van het muziekfestijn definitief dicht gingen.