Vorig weekend luidde Once Upon A Festival het festivalseizoen in met een dik feest in het Kasteel van Laarne. Florence offerde zichzelf op en begaf zich tussen de bende losbollen om haar geest te veruimen, uit haar lichaam te treden en haar ziel bloot te legen voor de Mind, Body en Soulstage.  

Met één van de lekkerste grieten uit Gent nam ik bus 34 naar het kasteel van Laarne. Terwijl zij een monoloog over de opbouw van het festival afstak, keek ik rond naar de mede-festivalgangers op de bus. Het waren een stelletje hippe tieners met piercings en een man van in de vijftig, met kapotte jeansbroek en een smoel die verried dat hij pillen had gepakt. Dit beloofde grappig te worden. 

We kwamen aan bij het kasteel en ik verliet de mooie dame om mijn meegesmokkelde drank en slaapzak te dumpen op de camping. Een tent had ik niet mee. Die was overbodig, dacht ik, aangezien ik een éénentwintigjarige blondine ben met dikke tieten. Ik werd probleemloos binnengeloodst en ik ging op zoek naar mijn vrienden. Ik vond ze halfdood en lijnen snuivend tussen een stel slecht opgezette tenten. Ze waren blij met de whisky en vijf liter wijn die ik had meegezeuld, maar voor de rest was er maar bitter weinig emotie op hun geradbraakte gezichten te vinden. Het zal een harde eerste festivalnacht geweest zijn, bedacht ik. 

Onderweg naar de festivalweide merkte ik op dat er toch iets aan jolende ambiance ontbrak en ik was opgelucht dat ik via de backstage-ingang binnenmocht in plaats van via de twee kilometer omweg die gewone mensen moesten afleggen. Mijn zaterdagmiddag begon naar behoren met de lekkere opzwepende zigeunermuziek van de Balcony Players. Wat het Nederlandse kwartet normaal op een plein, de stoep of ergens op de boerenbuiten doet, deden ze ditmaal op het Soul-podium van Once Upon A Festival. Zalig om je festivaldag dansend op je blote voeten in het gras te beginnen. 

De sfeer werd alleen maar beter dankzij de gratis pintjes die ze rijkelijk in mijn handen duwden. Tijdens Les Yeux D'La Tête leek ook de rest van de festivalgangers er in te komen en er werd sfeervol gedanst, gelachen en gedronken. Na hun optreden hoopte ik de donkerharige gitarist van LYDLT in de backstage tegen te komen, maar ik stuitte alleen maar op de langharige Finnen van Hidria Spacefolk, die later op de avond de Soul-stage gingen trashen. Ik sloeg snel een praatje met keyboardspeler Veikko Sutinen, en hij wond er geen doekjes om: "We are looking for drugs, can you help us?". Natuurlijk kon ik hen helpen, en ik ging op queeste om onze langharige Scandinavische hippies zo scheef als iets te krijgen, nog voor hun optreden begon. 

Toen ik terugkwam ontdekte ik het buffet en de backstage bar, waar ik met gratis gekregen medewerkerbonnetjes alcohol kon consumeren. Hoera! Ik propte mijn rugzakje vol met Desperados bier en ik vervolgde mijn tocht. Ondertussen was de live van Skip al bijna afgelopen, maar het einde van zijn set was even bruisend als alle andere keren dat ik hem zag spelen op en rond zijn thuisstad Gent. De bouncy beats van Acidburp sloten trouwens perfect aan bij de hyperactieve deuntjes van Skip.

Het totaal tegenovergestelde, maar daarom allesbehalve minder goed was het optreden van Jan De Wilde in de Mind-stage. Samen met een strijkorkest bracht hij zijn klassiekers voor een zittend publiek. Later op de avond hoorde ik dat zijn vrouw hem nog had overtuigd om toch te spelen. Dat verklaarde misschien de droge gezichtsuitdrukking die Jan's gezicht het ganse optreden besmeurde. Ik merkte op dat er een aantal mensen in slaap vielen, en je kon meneer De Wilde maar moeilijk horen zingen, maar het was een schitterend optreden. 

De rest van de avond bracht ik door in de Body-tent waar de knallende breaks van Bong Ra het publiek wild maakten. Dj Hidden deed mijn brein uiteenspatten waarna de stukjes hersenen elk apart een dansje deden op de acid-tunes van Ceephax Acid Crew. Na dit weet ik nog maar bitter weinig van het hele festivalgebeuren, enkel dat ik 's nachts bij min één nog op zoek was naar een slaapplaats. Ik werd wakker in een tent met drie knappe gasten waarvan er twee mijn lijf als hoofdkussen gebruikten. Eindconclusie: een meer dan geslaagde tweede dag. Minpuntje: de overdaad aan smurfen die de ranzige festivalmodus van de meeste onder ons toch binnen de perken hield.