Ik heb een kater van hier tot in Tokyo, oorsuizingen waardoor het lijkt alsof er een middelgrote karavaan zigeuners in mijn oorschelp kampeert en spataders in mijn ogen van het exuberante brokfestijn na een wilde nacht in het kempische Geel. Een wonderlijke plaats waar ze nog "lemonat" zeggen als het over limonade gaat en elke zin op "He joeng" eindigt. Maar ook de geboorteplaats van Yellowstock het enige psychedelische stoner festival van België. Twee dagen in de wilde Kempen met een troep langharig werkschuw tuig die niets liever doen dan zuipen, smoren en hun neklappen in het rond zwieren op de tonen van de vettigste riffs die je uit een Marshall rack kan persen.

Op de meeste festivals heb je altijd wel bagger, bands die er enkel spelen om de line up op te vullen en het publiek zo op de zenuwen te werken dat ze uit pure wanhoop richting de drankkramen lopen om hun miserie te verdrinken in een bacchanaal van uitgewaterd bier. Dat was op Yellowstock dus niet het geval. Mocht ik voor persbureau Belga werken, ik zou een persbericht de wereld insturen: 'Ongezien! Een festival zonder kutgroepen'! Daarom een dikke pluim op de hoed van de organisatie van Yellowstock. Een affiche om mahowzeg (west vlaams  voor amai mijn kloten) tegen te zeggen waar wij voor u, gretig als we zijn, de opvallendste bands uit haalden.

Festivalman waren we al eens tegengekomen tijdens Drums are For Parades op Dour waar hij ons in een moordende houtgreep tegen de grond sleurde. Nu had hij het duidelijk moeilijker.

ZATERDAG

Radar Men from the Moon

Een Hollandse band met een fantastische naam – na Creature de tweede band op de affiche die een naam met een cultfilm uit de fifties deelt – die bestaat uit drie piepjonge gastjes die eruitzagen alsof ze na Yellowstock direct een herexamen moesten gaan afleggen – en er uiteraard onmiddellijk op gingen buizen omdat ze al hun tijd besteedden aan enorm vette psychedelische stoner spelen in plaats van studeren. Hun riffs klonken als een wat potigere versie van Kyuss – ja! Nóg potiger! – en werden op smaak gebracht met wat postrockgenoedel waarvan een band als Explosions in the sky in hun collectieve broek zouden kakken. Vakwerk.

Creature With The Atom Brain

Aldo Struyf mompelde “onze drummer is te dronken” – het had ook “verdronken” of “been gebroken” kunnen zijn, ik verstond er geen kloten van – “en kan dus niet meespelen, onze vervanger heet Daphne” – ik denk niet dat hij echt Daphne heette, ik verstond er echt geen kloten van – in de micro halverwege de set. Die nieuwe drummer is misschien de reden dat het optreden zo kort was – of liever, kort naar Yellowstock normen, want eigenlijk hebben ze toch nog 50 minuten gespeeld. 50 minuten, twee songs die ik niet herkende, drie prachtschijven van hun geniale Transsylvania-plaat en flink wat geïmproviseer. Wie Creature al meer aan het werk zag, weet dat ze als ze écht in vorm zijn beter kunnen, maar toch stelden ze niet teleur.

ROTOR

Duitsers, net als 60 % van het publiek trouwens, die loeiharde stonermetal met loodzware riffs hadden meegesleept uit het land der brätwurscht. Resultaat: een mokerslag op uw gezicht – 60% van het publiek zag er trouwens uit alsof ze net een échte koek op hun bakkes gekregen hadden na de show, maar dat zal wel aan de drugs en niet aan Rotor gelegen hebben.

Colour Haze

Weer Duitsers, maar als ze ZO´N optreden spelen is hun veel vergeven. Een dik uur te laat aankomen wegens file in een tankstation – zo mogelijk nog een slechter excuus dan ‘mijn hond had mijn versterkerkabel opgegeten’ – tussen elk nummer een pak zeiken over de slechte klank uit een monitor – ‘iz it pozzible to put ze volume of ze monitah a little loudah?’ – en toch de beste set spelen op een festival waar ELKE act fantastisch was, faut le faire.  De voor de gelegenheid ook buiten gezette Optikinetics-kaleidoscoopprojector gaf een lsd-triptintje aan hun psychedelische blues. Colour Haze is een fantastische band met een enorm getalenteerde gitarist. Het enige nadeel is dat hun bassist er uitziet als een boekhouder.

De boekhouder/bassist van Colour Haze.  

ZONDAG  

 

Als ik 'Roemenië' zeg hoor ik u al denken: … louche mannen. Wel, dat is ook zo, maar ondanks het feit dat je in Roemenië voor een paar euro een kind kan kopen of een schaap kan bestijgen, zijn er ook  uitstekende bands te vinden. The Egocentrics uit Timisoara gaven me zo’n harde klap op mijn muil met hun show, dat ik mijn vooroordelen over Roemeense snorren in de vuilbak heb gesmeten en als een mak schaap een exemplaar van hun 2^de plaat Center of the Cyclone  ben gaan kopen. Muzikaal leunen ze het dichtst aan bij een band als Colour Haze, maar je hoort meer jazz en progrock tussen de mokerrifs en solo’s door.   

Radio Moscow

De grootste ontdekking van zondag was de Amerikaanse band Radio Moscow uit Store City, Iowa. De band draait rond zanger en gitarist, Parker Griggs, die zijn sixties-garagerock doorspekt met gierende solo’s en voor de afwisseling ook wel eens een loeiharde metalriff door zijn nummers draait. Griggs deed zijn gitaar kressen als een bejaarde non die de set van een hardcorepornoprent binnenstapt. Radio Moscow is geen band maar een allesverterende bluesmachine die iedereen op zijn pad opvreet en weer uitschijt. Leuk om te weten is dat Dan Auberbach de eerste plaat van Radio Moscow producete en de mannen aan een platendeal hielp.  

Gentleman’s Pistols

Gentelman’s Pistols zijn vier blokes uit Leeds die duidelijk een band zijn begonnen om zo veel mogelijk te kunnen zuipen en vrouwen binnen te doen. Eigenlijk zijn ze een geüpdate versie van de Welshe cultband Budgie, maar met hun uit de kluiten gewassen cockrock wisten ze de dronken meute in beweging te krijgen. Niet eenvoudig op een festival waar iedereen zo stoned als een garnaal rondkruipt.  Geef Gentleman’s Pistols nog een jaar en een grote zak egotrip en ze palmen de wereld in zoals hun stadsgenoten van Kaiser Chiefs dat voor hen deden. Dat zou een uitstekende zaak zijn, want dan zijn we ineens van die kutgroep af.

Karma To Burn

Opvallend: Karma to Burn verkocht de lelijkste t-shirts die ik ooit heb gezien, een of andere scheelkijkende bok die je aanstaart alsof hij je heeft betrapt terwijl je smeerkeis staat te smeren op je grootmoeder. In ieder geval, die shirts werden duchtig verkocht, dus dat zegt wel iets over de fanbase van Karma to Burn en de kwaliteit van hun muziek. Ze hebben ofwel totaal geen smaak, ofwel is Karma to Burn zo fucking goed, dat je met plezier 20 flappen neertelt voor een aartslelijk shirt. Na een empirische evaluatie, enquetes bij representatief deel van de festivalgangers en ruim overleg aan de toog zijn wij tot de conclusie gekomen dat Karma To Burn een fucking gestoorde groep is, die je compleet van je sokken kan blazen, maar er ontbreekt net iets. Mokkerharde riffs en songs genoeg. Misschien moet ze eens een ander shirt aantrekken of zich eens wassen, ik weet het niet, maar er zit in ieder geval nog groeimarge op deze bende gestoorde truckers. 

Laten we hopen dat geen kat dit stuk leest, want ik wil volgend jaar terug naar Yellowstock en ben niet van plan mijn plaats te delen met een paar honderd hipsters. Laten we gewoon hopen dat volgend jaar de zon schijnt, dan neem ik een paar emmers zand en een cactus mee, kwestie dat de vergelijking met Joshua Tree volledig opgaat.