Twee volle dagen nadat moeder natuur ons op onze donder gaf op Pukkelpop, had ik het even gehad met al het gezeik en gedoe op radio, tv en  kranten. Terwijl Kathleen Cools de brandstapel voorbereidde om Chokri te frituren en iedereen die er niet was heel luid zijn mening verkondigde over wat en hoe, zat ik met een gebroken ziel in een hoekje te verkommeren. Gelukkig is er nog de Furthur crew, zij weten hoe ze een getormenteerde ziel moeten lijmen. Met niets dan goede wil en veel liefde voor Pukkelpop organiseerden zij een Tribute show in Kavka Antwerpen met de bubbelende gorestep van Borgore die in een ander universum, zonder dodelijke monsterstormen, zijn loeiharde dubstep door de boiler had laten knallen.

Ik was blijkbaar niet de enige die op zoek was naar een muzikale boksbal. Om 22:00 stond de keet al stampvol met jonge zweterige lijven op zoek naar teenage kicks. Het publiek was een bom: nooit zoveel mooie mensen gezien in kavka, nooit zoveel kronkelende lijven. Terwijl buiten de flikken de mensen wegwerkten die niet meer binnen konden, begon Borgore aan zijn set met een bloedstollende minuut stilte. Het enige dat je nog kon horen was iemand die per ongeluk op een beker ging staan. Een ondraagbare ijzige stilte waar enkel een einde aan kwam door een simpele druk op de play knop.Van de rauwe realiteit terug naar de wazige waanzin van het moment (check het filmpje vanaf 1:00).

Alle doemgedachten, alle stress, alle vijandigheid werd er uigebeukt tijdens Borgore's set. Skankend als origineel lid van Israel Virbations waadde ik mij door het publiek op zoek naar mensen om mee te shaken, praten en zwanzen. Als ik Borgore's muziek met iets zou moeten omschrijven zou het zijn met een boulet gevuld met nitroglycerine. Hard genoeg om je darmen aan flarden te scheuren, vettig genoeg om door te blijven gaan.

Hoe je het ook draait of keert, deze show was broodnodig voor iedereen om alle shit van zich af te zetten. Om de dag erna zonder zorgen wakker te kunnen worden.