België Barst ► van de Goeie Muziek (WAO 2014 - Trix) PDF Afdrukken E-mail
Live
door Marcel H. Core   
donderdag 06 maart 2014 21:34
We trokken afgelopen weekend naar Trix met ’t excuus dat we de nieuwe Belgische lichting psyche garage dudes en dudettes wilden checken, raakten er zonder kleerscheuren gratis binnen en spraken zelfs halfslachtig met een aantal in het oog springende bands. Maak kennis met: The Glücks, Double Veterans, Mountain Bike, Spookhuisje en Go March! 

The Glücks mogen het hele zooitje op gang trekken en zijn veroordeeld tot de vroegste gig van de avond. Kwart na zeven en uiteraard geen kat te zien, enkel de mannen van Mountain Bike die de flauwe Maes pils al hebben ingeruild voor whisky uit de backstage en een verdwaalde fotograaf, die toch het zekere voor het onzekere neemt en enkele beelden schiet van het duo uit Oostende. Het muzikale koppel uit Oostende lijkt het allemaal geen zak schelen en gaan er met bruut geweld vandoor.  De lekker primitieve rock’n’roll met dikke distortion en beukende drums zorgt meteen voor goedkeurend hoofdgeknik van de aanwezigen. De toon van de avond is met overtuiging gezet en Mountain Bike zanger Etienne lijkt ook volledig overtuigd. Hij laat zich een welgemeende “Right on!” ontglippen en zet z’n woorden kracht bij met een opgestoken duim. 


Op datzelfde podium staat iets later Go March met een wel heel gekend gezicht achter de drums. Antony Foscez speelt tegenwoordig in maar liefst 5 bands, waaronder die van Stijn Meuris en een hoop andere waarvan ik de naam stevig heb weggezopen. “Ik kan niets anders dan op die drums rammen en dat probeer ik dan ook zoveel mogelijk te doen.” En dat rammen doet-ie inderdaad erg goed, of het nu voor Meuris is of voor een psychedelische krautrockband genaamd Go March – met een échte Kraut in de rangen – sinds zijn jeugdjaren in het godvergeten Sint-Job-in-'t-Goor weet-ie wat hij moet doen met een trommel. Philipp Weies is de Kraut van de hoop en dat mag je wel letterlijk nemen. Zijn accent en de muziek deden het reeds vermoeden en na ‘t concert krijgen we bevestiging met een vet-Duits klinkende “ja!” en “ik kom inderdaad uit Duitsland.” De gasten zijn blijkbaar net het repetitiekot ontgroeid en meer dan enthousiast om met hun muziek naar buiten te komen. “Dit was één van de eerste keren dat we voor een publiek speelden en ’t viel heel goed mee,” vertelt de voormalige Manngold gitarist. “Er was veel volk en de reacties zijn positief. Nu nog op zoek naar een boeker en wie weet kom je ons in de toekomst wel meer tegen.” Awel, met plezier!


Op de vlucht voor de opgekuiste klanken van Psycho 44 op, loop ik The Glücks tegen het lijf terwijl ik m’n joint aansteek op het terras. Tina staat er wat weggedoken in een dikke bontjas en Alek drinkt van de backstage whisky. De joint en whisky wisselen van hand en ik feliciteer hen met het krachtige optreden voor wel heel weinig volk. “Dat weet je op voorhand als je om 19u al op ’t podium moet, maar we hebben het ons niet aangetrokken en ons vooral goed geamuseerd,”  reageert Tina. Ze spelen nu anderhalf jaar samen als duo, daarvoor speelden ze met een drummer en deed Tina de zangpartijen. “Op een gegeven moment is de drummer gaan lopen en heeft Tina het overgenomen,” weet Alek te vertellen. Volgens Tina is ’t ook niet zo erg: “Ik begin het drummen stilletjes aan onder de knie te krijgen en het voordeel is dat ik nu niet meer vrij kan rondspringen over het podium. Vroeger vergat ik wel meer te zingen als het aan mij was. Ik dartelde maar wat rond en vond de micro nooit op tijd terug.” Dat valt mee en aangezien het aardig begint te lukken, hebben ze misschien wel een plaat klaarstaan. “We werken eraan, maar ’t is toch niet zo simpel. De eerste producer die aan de slag is gegaan met ons materiaal, maakte er een StuBru plaat van. En dat is nu exact wat we níet willen!” Haar woorden worden geïllustreerd door wat de mannen van Psycho 44 binnen ten toon spreiden. Het klinkt allemaal veel te proper en het is al zo vaak overgedaan dat ik ervan moet kotsen. “We zoeken nu dus een andere gast die helemaal opnieuw begint en het lekker trashy houdt.” 

Ondertussen is m’n joint op, de whisky verdampt en, belangrijker nog, Mountain Bike staat binnen 5 minuten op de planken. We breken met wederzijdse toestemming de conversatie af en trekken met z’n drieën naar beneden, waar het publiek duidelijk niet bekend is met het repertoire van de band die met loden schoenen op het podium lijken te staan. “Ik verkies toch een citybike boven een mountainbike,” wauwelt een zatte, flauwe plezante kempenaar. Hij herhaalt z'n stelling drie keer in m'n gezicht met bijhorende bierwalm en speekselspetters, alsof hij de grap zelf niet doorheeft en het nog tot hem moet doordringen. Ik gooi hem een vernietigende blik toe en laat me oplossen in de poppy garage van de groep, die halverwege de set een versnelling hoger schakelt en na een metalriff hun toekomstige hitjes tentoon spreiden. De zatlap geilt als een bezetene op het shoegazy gitaarwerk van June Moan. Z'n lekkere riffs zweven door de lucht en geven de garage pop de geschikte psychedelische vibe terwijl de stem van de zanger Etienne door de micro galmt. Tegen het einde van het concert laat niet alleen de zatlap z'n citybike voor wat het is en ook de rest van het publiek lijkt zich vermaakt te hebben. 


Mountain Bike's debuut had al lang in de winkel moet liggen. Wat zeg ik? Het had al lang aan een derde repress moeten zitten. “We wachten nog op de video-clip,” weet Etienne met te vertellen. “De release laat al even op zich wachten." Hij zucht. "'t Is allemaal wat moeilijker dan verwacht. Er lijkt altijd wel wat tussen te komen.” Volgende week maandag zijn ze weer een stap dichter, dan trekken we naar Brussel voor de release van de videoclop. En 't zal verdomd de moeite zijn! De release-datum staat sinds vandaag ook eindelijk vast: 24 april staan ze in de Botanique met Mac Demarco en Cloud Nothings en wordt de plaat gedropt!
 
 

De volgende dag, na een ontbijt van grapefruits en whisky om de kater te verdrinken, trekken we opnieuw naar Trix voor Double Veterans. Deze keer staan we iets minder vast op de benen, missen we de heerlijke girly teengaze van Spectors en halen we nog net de set van Spookhuisje, die voor de gelegenheid samen met een drummer voor het podium staan opgesteld. De drummer herkennen we als een deel van de Stervende Honden, die voorheen Ignatz en onlangs nog Steve Gunn in de Vooruit bijstonden. Raphael Absolonne bespeelt met psychedelische overtuiging z'n gitaar en laat daarbij z'n oosterse invloeden weerklinken. Het publiek wordt ondergedompeld in een psychedelische jam die veel te snel moet plaatsmaken voor een oorverdovende stilte. 


Door het strakke tijdsschema zit een bisnummer er niet in en ik krijg nog net Raphael's kraag te pakken om een stuk vinyl los te peuteren. “Die hebben we nog niet.” Waarom niet? “Geen geld.” Ok, geef dan twee van die verrekte CD's en zorg maar dat de plaat er komt, want je muziek verdient een plaats in m'n platenkast. “Komt in orde, we gaan waarschijnlijk een compilatie van de twee CD's!” Laten we hopen, anders heb ik m'n geld voor niets vergooid aan een blinkend stuk plastiek.

We laten de beneden voor wat het is – een hipsterkeet met niet al te slechte arty math rock en een dude met een fluo berenmuts – want in 't café maakt Double Veterans zich klaar voor wat de meest energieke set van het weekend zal worden. Bij de eerste noten vliegt Spookhuisje me rond de nek. “Woah dude, wie zijn dit!? Ik zie ze voor het eerst maar dit is vét!” Ik kan alleen maar beamen. De Double Vets zijn wat België nodig heeft: eindelijk horen we in dit apenland nog eens goeie, ongegeneerde rock'n'roll! Ze rammelen nog een tribute van de wel heel goeie band 13th Floor Elevators af en het enige wat we kunnen denken is “Yes, de invloeden zitten goed, de jeugdigheid is goed getimed en ze hebben er zichtbaar plezier in." “How jeum!” De zanger stuikt na het onverwachte bisnummer bijna van het podium. “Ik moet dringend wat aan m'n conditie doen!” Ok, niet alles zit goed, maar daar kan aan gewerkt worden. Het geplande interview na 't optreden valt volledig in  de zeik, maar we hadden nog een verrekt goeie tijd met de mannen en hun nieuwste fan Spookhuisje. Cheerz dudes!
 
 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: