In Meise (een randgemeente van Brussel) krijgen elk jaar drie groepen de kans om gratis een demo op te nemen, die dan later voorgesteld wordt aan de hand van een optreden in het cultureel centrum.  Van de drie bands die zaterdag 18 april hun demo voorstelden, was Just Like Rainbows ongetwijfeld de meest opmerkelijke passage.  Wij spraken met Tomas, medezanger en gitarist van de groep.

Jullie hebben nu een demo opgenomen. Wat zijn jullie plannen voor de toekomst?

Tomas: We hebben de opnames die we met deze demo hebben opgenomen, bewerkt tot een professioneler product.  We gaan hier een EP van maken en die komt waarschijnlijk in september uit.  Maar er zijn ook andere opnames bij, die we in een studio hebben opgenomen.  We hebben deze gecombineerd met de andere.

Dus je kunt deze demo niet apart verkrijgen?

T: Als mensen die willen, mogen ze die altijd vragen.  Maar de EP zou beter moeten zijn.

Het is dus nog geen afgewerkt product?

T: Het is inderdaad niet wat we in gedachten hadden.  100 Procent, hé! Je moet het zeker niet slecht begrijpen.

Hoe verliepen de opnames dan van deze demo?  Want jullie kregen de opnames helemaal gratis.

T: Je zou het eigenlijk kunnen vergelijken met dit optreden.  We stelden al het materiaal op en we speelden het in.  Ook deden we part-takes.  Zo namen we elk nummer op. Uiteindelijk werd het beste dan gekozen om te bewerken.  Dan kan je een beetje spelen met effectjes, het volume aanpassen… Afwerken, zeg maar.

Is Just Like Rainbows een fulltime bezigheid of eerder een hobby?

T: Het is zéker geen hobby.  Alleszins voor mij niet.  Voor Bob (collega-zanger en gitarist) is het een dilemma, maar voor de meerderheid van de groep is het geen hobby.

Een passie?

T: Ja, een passie… laat ons zeggen: een beroepskeuze bij uitstek, maar geen gemakkelijke of voor de hand liggende.  Ik denk niet dat we ooit zullen kunnen zeggen: ‘We leven ervan’.  Maar de intentie is er.

Is er dan geen ambitie om ooit zoals dEUS dé groep van België te zijn?

T: Jawel, zeker!  Maar je kunt dat niet verwachten, vind ik.  Je kunt er wel van dromen, maar je moet veel geluk hebben.  Ik persoonlijk gá daarvoor.  Maar, ja… misschien is dat niet het beste voor mezelf om in gedachten te houden.  Dit is nu een uniek voorbeeld: als je ziet hoeveel Belgische artiesten er écht van hun muziek kunnen leven, dan zijn er dat niet veel.  Je moet van alles doen, hé!

Dat is waar… Dus dan werk je nog naast de muziek?

T: Ik ben eigenlijk werkloos. (lacht)

Leve de uitkering!

T: Ja, nu vooral.   Maar ik werk sporadisch. Ik zal het zo formuleren: Bob studeert, de bassist werkt halftijds en de drummer zit op conservatorium.  Dus ik heb gewoon tegenslag omdat ik zo laat ben begonnen met muziek en niet kan zeggen: ‘Jamaar: ik studeer.’  En dan heb je een excuus om niet te studeren, maar toch… als je niet werkt dan ben je direct een no-life.  Maar als je studeert dan kan je je één keer per maand je iets aantrekken van je studies en voor de rest je goesting doen zonder dat iemand iets zegt.

Wanneer kwam die drang er dan eigenlijk om muziek te gaan maken?

T: Bob speelt al langer gitaar, maar het is vooral…

Jullie waren dan al vrienden voor de vorming van de groep?

T: Ja, wij zijn vrienden geworden, mede door de muziek.  Maar we waren allebei zo van die muziekfetisjisten, begrijp je?  Uiteindelijk: als je een écht muziekliefhebber bent, denk ik dat je altijd wel iets hebt van: 'Woah! Stel je voor dat ik ook een nummer zou kunnen schrijven!'.  En dit idee is bij Bob -en ook mezelf- beginnen spelen.  We hebben elkaar dan ontmoet en zijn er dan traag maar zeker iets van beginnen maken.

Als invloeden hebben jullie onder andere: The Velvet Underground, Sigur Ros en Bob Dylan.  Wat is jouw favoriete nummer van Bob Dylan?

T: Bob Dylan! (denkt na) Ik weet de titel niet eens, kan je dat nu geloven?  Maar het komt van zijn tweede album, niet zijn cover/paar eigen liedjes album, maar de volgende.  Die  bestaat bijna volledig uit eigen liedjes en dat is ook zo’n folk-CD’ke.  Ik ben daar de grootste fan van, maar ben helemaal geen folkliefhebber.  Ik vind singer-songwriting echt fantastisch als het echt púúr en goed is. En Bob Dylan is daar op die cd echt in geslaagd.  Terwijl ik meestal zeg: ‘Oké, het is een interessant nummer, maar steek er gauw een beetje gitaar bij’. Maar het is gewoon de harmonie tussen zijn gedachten en zijn stem.  En zijn gitaar…