Wie de Leuvense band Customs nu nog niet kent zal de hele zomer wel in het buitenland hebben gezeten. Hun eerste single Rex was al meteen goed voor de leidersplaats in De Afrekening, en ook nummer twee Justine is begonnen aan een mooi parcours. Op festivals in heel België kon het publiek zien dat deze mannen veel meer zijn dan Rex, veel meer dan de weinig tactvolle vergelijking met White Lies. Customs is zo’n groep die je kan beklijven met leuke nummers waarbij je bij het tweede refrein al lichtjes mee kan neuriën. Très catchy, très cool.

Customs: nee, wat moet je eigenlijk antwoorden als mensen vragen ‘had je dat verwacht?’. Als je ja zegt, ben je een dikke nek. Als je nee zegt denken ze ‘die had dat wel verwacht…’. Daar bestaat eigenlijk geen juist antwoord op. Maar toen we op het podium kwamen zagen we wel dat de zaal goed vol zat en dan krijg je wel het gevoel dat men je echt wel wil zien, anders ga je niet staan in een zaal waar het 40 graden is.

Customs: nee, natuurlijk hadden we dat niet verwacht. Rex is eigenlijk gewoon het eerste nummer dat we gemaakt hebben en dan vonden we een platenfirma die dat tof vond en die song als single wou uitbrengen. En dan gebeurt daar iets mee… dat hadden we wel écht niet verwacht.

Customs: het is eigenlijk een beetje een politiek nummer. En ook het enige politieke nummer dat we hebben. Maar hoe moet ik het uitleggen… De reden waarom je het niet weet is waarschijnlijk ook omdat ik het liefst suggestief wil houden. Maar het gaat er wel over dat mensen, als volk, snel denken dat ze het beter weten en dat ze niemand nodig hebben die hun aanstuurt. In Rex doet zich een situatie voor waarin ze dan plots merken ‘shit, nu weten we het echt niet meer! Laat die koning nu maar terug komen.’. Eerst hebben ze die weggestuurd omdat ze denken dat ze het allemaal zelf beter weten maar uiteindelijk moeten ze bekennen dat ze het eigenlijk helemaal niet meer weten.

Customs: heel erg hectisch. We zijn 36 uur weg geweest waarvan twee keer 8 uur rijden. En de clip werd dan nog op een vijftal locaties opgenomen, dus het was vooral erg hectisch. Maar het was wel geweldig leuk, Berlijn is een supercoole stad. We stonden op een dak met uitzicht over heel Berlijn, wat fantastisch is natuurlijk. Ook Joris Robbijns, die de clip gemaakt heeft, was heel erg professioneel en weet heel goed wat hij wil.

Customs: ja, dat is waar. Wanneer ik een nummer schrijf heb ik de ambitie om dat nummer tegelijk warm en koud te laten aanvoelen. Ik ben een enorme fan van Kraftwerk en voor mij is dat de enige groep ter wereld die daar ooit in geslaagd is. Ik zeg niet dat wij daar dan in slagen maar ik probeer daar wel naar te streven.

Customs: liefst niet eigenlijk (lacht). We zijn nu gelukkig de tijd gepasseerd waarin al dat eighties-gedoe enorm fout werd gevonden maar als je naar die nummers luistert, dat zijn écht zo’n klassesongs! Eind jaren negentig leek het wel een wedstrijd tussen de verschillende bands onderling om zo cool mogenlijk te zijn: geen gevoelens tonen, zeker niets doen wat mensen belachelijk zouden vinden want je moest vooral heel cool zijn. In de eighties durfden de mensen zich nog belachelijk maken zonder zich daar iets van aan te trekken. Zo van ‘als bij dit nummer een roze hoed met pluimen past, dan doe ik dat gewoon!’ Eigenlijk heb ik daar ook enorm veel respect voor dat die mensen dan op een podium gaan staan en zeggen ‘dit is mijn nummer en die hoed past daarbij.’

Customs: Editors is zeker geen invloed, ik vind ze persoonlijk echt niet goed. Maar Interpol vind ik dan weer wel goed en daar heb ik ook heel veel naar geluisterd. Dus zelfs als ik ontken dat zij een invloed zijn, zal er toch heel wat Interpol ook in onze muziek zitten. Tot vorig jaar had ik ook nog nooit gezongen en ik ben dus beginnen zingen op het moment dat ik heel veel naar Interpol luisterde. Dus ontkennen dat Interpol een invloed heeft, heeft geen zin. Ik vind het zelfs een groot compliment. Maar Editors en White Lies, daar heb ik het veel moeilijker mee. De vergelijking komt waarschijnlijk voort uit het feit dat die bands dezelfde invloeden uit de jaren tachtig hebben en dat dat dan de gelijke noemer is.

Customs: ja. Nog vragen (lacht)? Maar je begint muziek te spelen wanneer je ongeveer 16 jaar bent, ondertussen zijn we bijna dubbel zo oud. Je blijft dus ook muzikaal enorm evolueren. Het voordeel en het coole aan de hardcore-scene is dat iederéén daar muziek in mag maken. Je koopt een gitaar van honderd frank, je zorgt voor nog een kleine versterker van vijftig frank, je zoekt wat maten die willen meedoen en je bent onderweg. Als je wil kan je dan zelfs perfect op tournee gaan. Dat maakt de hardcore-scene zo cool. Ik denk dat wij vooral het geluk hadden allemaal een beetje muzikaal talent te hebben, zo hebben we mekaar ook gevonden na allerlei omzwervingen. We begonnen andere muziek te maken omdat we doorhadden dat we dat ook daadwerkelijk konden. Je kan in hardcore ook enorm veel verstoppen. Alles wat je niet kan, verstop je onder een dikke laag distortion of luide drums, door een agressieve muur op te trekken. Je kan verstoppen dat je eigenlijk niet zo goed kan spelen totdat je wel goed kan spelen, eigenlijk.

Customs: Het is min of meer een vaste setlist, maar er wordt nog elke week aan gewerkt natuurlijk. Een setlist moet zo’n beetje kabbelen, je moet rekening houden met jouw gevoel en dat van het publiek en dan met factoren zoals Justine dat net als single is uitgekomen. Vaak is het moeilijk om een setlist te maken, we hebben heel de zomer gespeeld voor een publiek dat eigenlijk maar één nummer van ons kent en eigenlijk ook maar voor één nummer kwam. Dus ja, wat doe je daar dan mee? Als we met Rex beginnen, is de kans groot dat ze na twee nummers al weg zijn. Dat nummer op het einde zetten is dan ook weer zo cliché… Daarom dat we dachten een beetje lef te tonen en Rex gewoon in het midden van de setlist te stoppen.

Customs: het feit dat Rex zo’n ‘hit’ is geworden, schept natuurlijk een enorm verwachtingspatroon. Een Belgische rockgroep kan weinig meer doen dan wat er met Rex gebeurd is. Het is voor ons nu een beetje een vraag hoe we dat moeten of kunnen overtreffen natuurlijk. Maar tegelijkertijd hebben we toch wel veel vertrouwen in de rest van onze nummers. We zijn er van overtuigd dat we nog veel betere nummers hebben dan Rex. We hopen dat de mensen dat ook op onze manier gaan zien (lacht).

Customs: je schrijft natuurlijk ook een beetje nummers voor jezelf. Je wil het nummer ook zelf goed vinden. Voor mij is een nummer pas goed als je het kan nafluiten. Er zijn natuurlijk enorm coole nummers die je niet of moeilijk kan nafluiten, maar die zijn dan voor mij toch iets minder perfect. Het mag natuurlijk niet overdreven zijn, van die nummers die je na een keer beluisteren niet meer uit je hoofd krijgt waardoor je het beu bent voor je het een tweede keer hoort… Van die irritante melodietjes die je helemaal niet leuk vindt maar die toch maar blijven rondzwermen in je hoofd. Daar letten we wel wat op door niet de meest voor de hand liggende melodieën te gebruiken of zorgen dat er toch ergens een hoek af is.

Customs: ik heb gisteren nog eens toevallig de agenda bekeken en ik zou het alles behalve een zwart gat noemen. Op 26 oktober is er dan de CD-release en dat is een nieuw lanceringspunt. Plus het clubseizoen dat opnieuw begint. Het gaat absoluut nog drukker worden dan nu, mede doordat we begin 2010 ook gaan beginnen met buitenlandse optredens te doen. We het daar ook zoals hier proberen aan te pakken: rustig, eerst iets op de radio proberen te krijgen en dan wat shows spelen.

Customs: Enter The Characters.

Customs: neen. Of misschien wel… Ik voel me altijd een beetje debiel als ik daar over praat (lacht). Maar die titel komt eigenlijk voort uit de teksten. In heel veel van onze teksten komen personages voor, die personages zijn ook niet altijd de meest voor de hand liggende. We hebben een nummer met The Matador, een nummer over Justine, een nummer over Acrobats… dat zijn de personages die wij opvoeren, dat zijn The Characters. Onze plaat is een soort toneel waar wij onze personages in laten spelen.

Bedankt voor dit interview!