|
Elvis Perkins… wanneer zijn In Dearland uitkwam, haatte ik hem voor het maken van zo’n geweldige plaat. Binnenkort komt zijn Doomsday EP uit en die belooft wederom veel goeds. Ook live stelde hij niet teleur: een erg geconcentreerd optreden, muzikaal spectaculair. Bovendien een enorm grappige man, die nog even wist mee te delen dat hij qua sfeer het Cultus-interview verkoos boven dat van de ‘radiofuckers’ van StuBru. Een man naar mijn hart.
Dag Elvis! Proficiat met dat schitterende optreden. Had je zo’n groot Belgisch publiek verwacht? Elvis Perkins: Bedankt, ik ben blij dat je van het optreden hebt genoten. En nee, ik wist totaal niet waaraan we begonnen. Om eerlijk te zijn wisten we België amper liggen, laat staan dat ze al van Elvis Perkins zouden gehoord hebben. Ik was enorm verbaasd dat er zoveel volk stond. Ik deed eigenlijk net een interview met de radio (Studio Brussel, nvdr.) en die zeiden dat men mij hier eigenlijk niet echt kende. Studio Brussel liegt! Elvis Perkins In Dearland kreeg enorm goeie reviews in de pers en deed het ook aan de kassa erg goed. EP: Het viel wel op dat Shampoo werd meegezongen, ja. Hoe klonk dat live? Euh, geweldig eigenlijk. Superversie! Maar ik stel hier de vragen. Je wordt wel eens vergeleken met Beirut en Devendra. Maar waar haal jij je inspiratie? EP: (ironisch) Wordt ik daar echt mee vergeleken? Wie had dat gedacht? Maar mijn invloeden… dan denk ik vooral aan Beirut. En van Devendra heb ik ook veel geleerd (lacht). Dat zijn ze. Tegenwoordig kan je natuurlijk geen muziek meer maken zonder ergens mee vergeleken te worden. EP: De mens maakt nu eenmaal vergelijkingen. Al vanaf het moment dat we konden rechtop lopen maken we vergelijkingen. Je hebt een erg dolle drummer bij (de man haalde een grote trom boven, een beetje zoals die straatmuzikant in Mary Poppins), is dat om je show een beetje op te smukken? EP: Hij is gewoon totaal gek eigenlijk, maar die Mary Poppins-vergelijking gaat hij je niet in dank afnemen. Maar ben jij dat dan niet? Ben jij niét gek? Volgens mij is gek zijn gewoon een onderdeel van de moderne beschaving. Je wordt nog net bij je verstand geboren en traag maar zeker maakt men je gek. Je ouders houden van je maar kunnen het niet helpen je gek te maken omdat zij zelf ook gek zijn. Ik heb zelf geen kinderen maar als dat ooit wel zo zal zijn, zal ik mijn best doen om ze niet gek te maken. Maar omdat ikzelf gek ben en de vrouw waarmee ik al dan niet trouw en dat kind maak ook gek zal zijn, is dat onmogelijk. And we’ll live happily ever after with our crazy kids. Ik heb wel nog het gevoel dat we opweg zijn naar een nieuwe soort mentale gezondheid. We moeten wel, we’ve done the crazy thing. We zijn in een hele diepe berg stront terechtgekomen, de mens en de wereld zijn niet meer in goeie staat. Er moet iets veranderen. Is het dat waar Shampoo over gaat? EP: yeah man, that’s what it’s all about. Je bent een folkartiest uit New York, gebeurt alles daar nog steeds in The Village? EP: ik denk niet dat ik al ooit in The Village gespeeld heb. Ik ben geboren in New York, opgegroeid in California en dan later teruggekeerd naar New York. Ik woon wel niet langer in de stad zelf, meer in op het platteland. Ik voel me eigenlijk evenveel deel van de scene van Admiral Freebee als van die zogenaamde New York folkscene. Tot voor vandaag had ik nog nooit van Admiral Freebee gehoord, maar hij maakt fantastische muziek. We zagen daarstraks Seasick Steve helemaal loos gaan op jullie muziek. EP: Echt waar? Hoe deed hij dan? (Uw reporter wordt verplicht het dansje van Seasick Steve na te doen.) EP: Voor Seasick Steve is dat inderdaad helemaal loos gaan. We speelden al met Steve samen op een festival in Engeland. Seasick Steve is… indivisible. Hij is een beetje zoals Christus, of Boeddha. Maar jij bent duidelijk ook een beetje een Boeddha. Dat ben ik zeker! Thanks for the interview!  |
