Geen sari’s, geen kruiden, geen lyriek. Ontdek nu het echte India! staat er op de omslag van De Witte Tijger.  En ja, deze roman vertelt inderdaad geen typisch Indisch sprookje.  Het is een volledig a-Bollywoodstijl-verhaal dat over het échte leven in India gaat.  Het vuil, de miserie en de discriminatie inclusief.  Doet dus wat denken aan de oscargigant Slumdog Millionaire.

We leren een arme jongen, Balram, kennen wiens toekomst vastligt in zijn miezerige dorp.  Hij leeft in het ‘Donker’, in een primair dorp in India.  Balram blijkt het slimste jongetje van zijn klas te zijn, maar zijn familie heeft geen geld om hem verder naar school te laten gaan.  Hij vindt werk als poetser in het lokale theehuis, dat is al heel wat.  Maar Balram heeft ambitie, hij wil meer.  Hij beseft maar al te goed dat hij vast zit in zijn kaste en er moeilijk of nooit uit zal ontsnappen.  Maar de jongen blijkt wilskracht te hebben.  Hij raapt al zijn moed samen en biedt zich aan als chauffeur bij de rijkste man in het dorp. Met wat geluk wordt hij aangenomen.  Zijn familie is o zo trots dat hij zo een job te pakken heeft weten te krijgen.  Mits wat sluwe praktijken, wordt Balram zelfs uitgekozen om mee naar New Delhi te verhuizen om daar rond te rijden voor zijn bazen.
 

In het begin is hij vereerd, maar na een tijd deelt hij de wereld op in bazen en bedienden.  Hij beseft dat de bedienden, ook al zijn ze slim, in een keurslijf worden gehouden.  Hij vergelijkt de situatie met een hanenren, zijn collega’s worden kaalgeplukt en afgeslacht en niemand durft er uit te ontsnappen, want dan wordt hun familie in het beste geval zwaar aangepakt.  Op een gegeven moment vervoert hij zijn baas met een zak van 700 000 roepie, en hij besluit hem te vermoorden.  Hij begint met succes een heel nieuw leven in Bangalore als ondernemer.   Enkel Witte Tijgers slagen erin uit de hanenren te ontsnappen, zo is zijn theorie.
 

Conclusie
Het verhaal wordt verteld aan de hand van brieven die Balram schrijft aan de Chinese premier die India komt bezoeken.  Hij wil de politicus vertellen hoe het échte India eruit ziet, niet alleen hoe ze het hem zullen voorstellen als hij er op bezoek komt.  Al in het begin van Balram’s brieven wordt duidelijk dat hij zijn baas heeft vermoord, maar je moet tot op het einde wachten om te weten te komen hoe en waarom hij dat heeft gedaan.  Het blijft dus spannend tot op het einde, maar nu niet bepaald nagelbijtend.  Door de sarcastische vertelstijl en de verrassende invalshoeken blijft het boek wel leuk om lezen en boeiend tot de laatste pagina.