Vergeet Isbells. Vergeet Amatorski. Op de rug van Horses word je naar nog weidsere steppe’s geleid.

We slaakten bijna een zucht wanneer er een van onze zogenaamde vrienden (lees tooghangend gespuis) kwam opdraven met wéér een folksensatie die het warme water opnieuw had uitgevonden. Het genre was wat ons betreft haar hoogtepunt al voorbij met de voor de hand liggende groepen. Moeten we ze echt nòg eens herhalen?

Isbells? Ja, dat was Fleet Foxes. Villagers? Bon Iver. Bruce Bherman? Nick Drake. Goed, ze behandelen de materie allemaal op een hoogst eigenwijze manier, maar het blijft folk. Maar misschien moeten we er ons bij neerleggen dat dat net het genre is dat dit decennium zal beheersen. Zoals de fifties rock ‘n’ roll hadden en de eighties new wave, zeg maar. Dat folk niet meer per se weggelegd is voor het geitenwollensokkenvolkje dat nog het liefst van al een slaapplaats zoekt op een nat stuk karton onder een brug, bewees Mumford & Sons al op Pukkelpop. Met wat geluk en begeleiding staat ook Horses daar straks.

Nieuw is het uiteraard niet. Tot op een gekneusde edoch lieflijke stem gestripte songs die vergezeld gaan van een spaarzaam akkoord. Duizenden singer-songwriters gingen hen daar in voor. Maar eens je het hok waar je ze a priori insteekt plank per plank afbreekt, ontspint zich een stel hartverwarmende songs. Drie, om precies te zijn. Nog niet zolang geleden tekende Horses bij Debonair, het huis van o.a. The Bear That Wasn’t en Yuko, dus het is voorlopig nog even wachten op een presentabele EP. Maar met de juiste (studio-)hand, een episch arrangementje hier en daar en nog meer van die uitstekende songs, zal Horses nog vele harten winnen. Lang geleden dat melodica en slide-gitaar nog zo stijlvol gebruikt werden.

Horses speelt op 10 september in Kavka, Antwerpen als voorprogramma op Mary & Me

Myspace: http://www.myspace.com/horses.lastname