Verbazingwekkende vocalen. Flamboyante outfits. Moordlijven (en naast hen vaak moordwijven). Leuke snoetjes. Showmanship. Charisma. Presence. Wat zijn nu precies de eigenschappen die een groot frontman – of vrouw – zich meester dient te maken? En wie voldoet, nog meer dan de rest, aan alle eisen? Tien weken lang kunt u Cultus volgen op een zoektocht naar de Allergrootste. Wie zal het worden? G.G. Alin alvast niet, die werd te ranzig bevonden. De top 10 nadert! 

30 Peter Gabriel (Genesis)

Vreemde outfits, rondrijden op een klein fietsje op het podium, in gigantische ballen op het podium kruipen en daarmee over het publiek rollen… Gabriel deed het allemaal. Een van de weinige frontmannen die erin slaagt een enorme show op te voeren zonder dat de muziek daarbij moet inboeten. Hij is dé stem van Genesis (fuck you Phil Collins) en eigenlijk ook een beetje van de progrock, samen met Fish en Roger Waters natuurlijk.

“I believe Ronnie Dio is the best singer Black Sabbath ever had,” zei die andere (would be) rockgod Jack Black over deze zingende kabouter. Maar weinig mensen kunnen hun stem zo beheersen als deze jongeman die nu al meer dan een halve eeuw in het vak zit. Dio is het prototype van de heavy metal-zanger, hij vond de ‘horns’ uit (hij is een italiaan en zijn oma gebruikte dat symbool om slechte geesten uit te drijven). Nu staat hij nog steeds alles te geven in die evil elve-pakjes, en hij doet dat nog steeds met de nodige verve.

28 David Coverdale (Whitesnake)

Niemand kan zich zo vervaardig rond het microstatief draaien als David Coverdale. Met zijn bluesy stem zorgde hij er persoonlijk voor dat Whitesnake van middelmatige classic rockgroep regelrecht in de hitlijsten terecht kwam. Hij kan werkelijk alles aan van gevoelige songs (Ain’t No Love In The Heart Of The City) tot harde rockers als Still Of The Night. Een deel van zijn charme heeft ook met zijn uiterlijk te maken: veel vrouwen zouden hun kinderen verkocht hebben voor een nacht met The Cov.

Jeansjasjes, haarbanden, werkershanden, uiterst meezingbare nummers en zijn onvoorwaardelijke steun aan eender welke democratische presidentskandidaat in The US Of A. Dat moet zowat volstaan als opsomming van Bruce Springsteen. Voeg daar nog aan toe dat de man The Boss wordt genoemd, en u weet genoeg.

Als een volwaardige hardrock zanger kerfde Paul Stanley gedurende nu al veertig glorieuze jaren zijn terechte plaats in de Mount Rushmore van de rockzangers. Met ultra-mannelijke power, passie en de furie van een evangelistische preker laat Stanley zijn multi-octaven stem deinen over Kiss klassiekers als Love Gun, Detroit Rock City en Strutter. Zijn verbazende vocale virtuositeit en stilistisch bereik zijn enorm: van stoere rock tot disco (I Was Made For Loving You) en van grunge (It Never Goes Away) tot akoestische ballads (Everytime I Look At You). Een absoluut genot om bezig te zien!

Ondanks haar stoere, butchy voorkomen, was Janis Joplin kwetsbaar en waagde ze zich nooit aan een nummer waar ze geen voeling mee had. Geschoold in de blues en soul van Bessie Smith, Leadbelly, Otis Redding en Aretha Franklin, klonk ze verheven en toch getormenteerd wanneer ze over liefde, verlies, pijn en verraad zong. Ze zei ooit: “I can’t talk about my singing; I’m inside it.” Ze blijft nog steeds iedereen beïnvloeden, van Robert Plant tot Pink. Joplin stierf in 1970 aan een overdosis.

We weten allemaal dat Hendrix de beste gitarist aller tijden is, maar daarnaast was hij ook een begenadigd frontman. De man speelde gitaar met zijn tanden, stak heel symbolisch zijn gitaar in brand en durfde al eens een danske placeren. De man liep over van charisma maar stikte helaas in zijn eigen braaksel in 1970.

Maar weinig mensen weten echt goed hoe ze een tot in de nok gevuld stadion moeten bespelen. Jon Bon Jovi, natuurlijk. Freddie Mercury. Maar deze Bryan Adams zeker ook. Hij wordt wel eens afgerekend op zijn Canadese afkomst, of dat zijn publiek alleen uit soccer moms bestaat, maar komaan: wie kan eerlijk zeggen dat hij nog nooit heeft staan meebrullen met Summer of ’69 op de plaatselijke scoutsfuif? Ik dacht het ook.

Meer dan waarschijnlijk de enige nicht in de heavy metal wereld. Hij draagt lederen bikerpakjes, werkt met zwepen, komt op het podium gereden op een vintage Harley Davidson en zweept als geen ander het publiek op. Zijn ultra hoge stem doet zelfs hondenoren pijn en hij is al even evil als vriendelijk. Wanneer hem zijn nichterige kantje zelfs door een macho gemeenschap als de metalheads wordt vergeven, wil dat iets zeggen.

Bowie een sleutelfiguur in de rockgeschiedenis noemen is meer een waarheid dan een mening. Hij wrong zich in elke mogelijke niche om zichzelf dan weer helemaal opnieuw uit te vinden, ook op het podium. Het publiek kon Bowie als tal van verschillende personages zien. Er was slechts één constante: hij was steeds betoverend. We zeggen over wel meer frontmannen in deze lijst dat ze charismatisch zijn, maar totnogtoe heeft dat nog nooit zo als een bus geklopt als bij deze David Bowie. Een man, een genie, een blijvend mysterie.