Grasduinend door 50 jaar muziekgeschiedenis kom je oneindig veel interessante momenten tegen.  Toch zijn er jaren die er qua gebeurtenissen met kop en schouders bovenuit steken.  Niet toevallig vallen die jaren altijd aan het einde van een decennium.  Op veel van die grootse momenten was het fin-de-siecle-gevoel nooit ver weg.  Deze maand het einde van het hippie-tijdperk: 1969.

Woodstock en Altamont

De tweede helft van de jaren '60 is vooral gekend voor de opkomst en ondergang van de hippie-cultuur.  Een stroming die veel meer was dan een bende weed rokende vredesapostelen.  Dat bleek in '69; de golf van protest tegen de oorlog in Vietnam die de hippies veroorzaakten was zó imponerend en alomtegenwoordig dat president Nixon zijn troepen moest terugtrekken uit het oorlogsgebied.  In de zomer van '67, the summer of love, begonnen de hippies aan een langdurige vredestrip die zijn hoogtepunt een jaar later bereikte op Woodstock.  Drie waanzinnige dagen gingen honderdduizenden mensen uit de bol voor de wereldvrede.  Een euforie die van korte duur was: vier maanden later kwam de harde realiteit op een concert van The Rolling Stones in Altamont bovendrijven.  Tijdens het optreden ontstond er een schermutseling tussen fans en leden van de Hells Angels, die dienst deden als security.  Er viel die avond één dode.  Het concert betekende het einde van de sixties, en van een beweging die een utopie nastreefde.

Jones en Lennon

The Rolling Stones kregen dat jaar nog een tweede enorme tegenslag te verwerken: in juli stierf Brian Jones: de oorspronkelijke leider en het muzikale genie van The Stones.  Hij was nog maar net ontslagen door de overige bandleden omdat zijn overdreven druggebruik de situatie binnen de groep onhoudbaar maakte.  Jones verdronk in zijn zwembad, en z'n dood blijft tot vandaag in mysterie gehuld.  Het is nog steeds niet duidelijk of hij zelfmoord pleegde, vermoord werd of gewoon té ver heen was om te beseffen dat hij moest zwemmen.  Met Brian Jones ging het eerste rock-icoon van de jaren '60 ten onder. Ondermeer Jim Morrisson, Jimi Hendrickx en Janis Joplin zouden hem snel volgen.  De jaren '60 eisten een zware tol.  Maar deze gebeurtenissen beletten The Stones echter niet om in '69 Let it Bleed uit te brengen, één van de hoogtepunten uit hun carrière.  Hetzelfde gold voor Abbey Road, de tour de force die The Beatles dat jaar uitbrachten.  Ook voor de grootste groep aller tijden bleek '69 een sleuteljaar.  De ego’s van de vier Beatles bleken te sterk om nog verder te kunnen.  In januari gaven ze een laatste publiek optreden op het dak van hun platenmaatschappij Apple Records.  De rest van het jaar gebruikte John Lennon om een week met Yoko Ono in bed te duiken voor de wereldvrede en een medaille te weigeren uit protest tegen de Vietnamoorlog.  Paul McCartney maakte de split van The Beatles in het begin van de jaren '70 wereldwijd bekend, zonder medeweten van de andere Beatles.

CCR

Het mag duidelijk zijn dat het einde van het decennium voor de heersende muziekstroming hard aankwam. Niet alleen The Rolling Stones en The Beatles zaten met een enorme kater.  Ook Bob Dylan, die enkele jaren daarvoor nog ongewild tot Messias van de hippies was uitgeroepen, zat op een dwaalspoor.  Na een ongeluk met zijn motorfiets trok hij zich terug om zich van de hele heisa rond zijn persoon te ontdoen.  Het zou tot halfweg de jaren '70 duren voor hij weer een voet op een podium zette.  Andere zangers zoals Nick Drake, Leonard Cohen en Tim Buckley vulden de leegte dat jaar op met schitterende platen.  Een van de enige groepen waar het fin-de-siecle-gevoel totaal geen vat op leek te hebben was Creedence Clearwater Revival.  Zij zorgden in '69 voor een ongeziene krachttoer door drie van hun beste platen in één jaar tijd uit te brengen.  Ook voor hen bleek deze superperiode van korte duur.  Na '69 zouden ze nog één goede plaat maken, alvorens het ook bij hen bergaf begon te gaan.

Een nieuwe generatie

Groepen vergingen, anderen stonden uit hun assen op.  Het einde van het hippie-tijdperk luidde een nieuwe generatie in die de nieuwe stijl van de jaren '70 introduceerde.  Zowel Led Zeppelin, King Crimson als The Stooges kwamen in '69 met hun debuut op de proppen.  Zij werden de architecten voor de hardrock, progressive rock en punk.  Een jaar later zorgde Black Sabbath, de groep van Ozzy Osbourne voor de allereerste heavy metal -plaat.  Met de overgang naar het nieuwe decennium waren de tijden aan het veranderen.  Veel van de stromingen uit de jaren ‘70 waren een directe reactie op de jaren '60.  Vanuit verschillende muzikale hoeken ontpopten zich angry young men die het volgende decennium kleurden. Meer daarover volgende maand.