U heeft het al wel gehoord: de volgens Humo ‘legendarische’ band Ou Est Le Swimming Pool verloor op Pukkelpop dit jaar hun zanger Charles Haddon. Een verlies voor de mensheid? Absoluut niet, the world is a better place. Maar vreemd is wel dat uit zijn suicide een career voortkwam voor de rest van de band. 5 vreemde career suicides, met maar één mogelijke winnaar.
5 MGMT – Congratulations
Hun doel was het grote mainstream publiek afgooien met een neo-psychedelische plaat waar met opzet geen singles en geen hits op staan. Het mainstream publiek is het inderdaad afgetrapt, maar de rest van de wereld ook. Eén Brian Eno is meer dan genoeg.
4 The Streets – The Hardest Way To Make An Easy Living
Mike Skinner was de rapper van het volk. Het straatjoch dat het harde leven in Engeland anno 2000 op een hartverscheurende manier. Tot hij zoals alle rappers over ‘hoe ga ik morgen mijn cokeverslaving kunnen onderhouden’ begon te zingen. Bling Bling en Engeland gaan nu eenmaal niet samen (tenzij je Elton John heet).
3 Lou Reed – Metal Machine Music
Spirituele zelfmoord. Een uur lang alleen maar gitaarfeedback. Fans brachten zelfs hun platen terug binnen omdat ze dachten dat de lp kapot was. Reed heeft deze plaat alleen maar opgenomen om te ontsnappen aan verplichtingen tegenover de platenmaatschappij hoewel de vuile opportunist MMM nu maar al te graag aanhaalt als avant-garde klassieker. Laag Lou, heel laag.
2 The Darkness – One Way Ticket To Hell… And Back!
The Darkness is zonder meer een der geniaalste bands die ooit op onze aarde landden. Waarom die tweede (hilarisch idioot getitelde) plaat het dan niet maakte? Omdat mascotte én pornosnor Frankie Poullain de band verliet halverwege de opnames, wat maakte dat Amerika afhaakte. Staan een paar goeie songs op maar na een cocaïneverslaving van 100.000 euro per jaar, besloot frontman Justin Hawkins toch maar eieren voor z’n geld te kiezen en startte hij een nieuwe band op: Hot Leg (hopelijk, misschien maar waarschijnlijk niet later meer daar over).
1 Ou Est Le Swimming Pool – The Golden Year
Charles Haddon is geen god. Hell, hij was zelfs geen halfgoeie frontman, maakte prefab talgpoederpop en was onrespectvol genoeg om zich op een festival – een feest, als het ware – de dieperik in te gooien. De suicide die hij onderging had ook die van Ou Est Le Swimming Pool moeten zijn (ik bedoel: hij was de frontman en hun eerste plaat was nog niet eens uit) maar de dollartekens in de ogen van de posterboys werden al snel opgeblonken: met de dood van Haddon zouden ze iets mythis krijgen en aldus veel kunnen verkopen en aldus vaak kunnen optreden. Lijkenpikkerij en dan nog ten onrechte: de belachelijkste meest overschatte groep van het jaar.
