Omdat een deel van de Cultusredactie examens heeft, aan het werken sloeg of (en dat geldt voor het merendeel) richting Panama trok om aan de oevers van het Kanaal bergen coke te snuiven over de opgevulde maar toch nog steeds minuscule borsten van dwerghoeren genaamd Zuma, Ogden Belito en Trixie (geen plaatselijke lekkernij maar daarom niet minder), durft het hier tijdens de kerstmaanden wel eens stil zijn. Maar om u meteen uit uw stille nacht te pleuren: de 15 redenen waarom The Clash uw favoriete band moet zijn.

Nu die onverlaat van een Johnny Rotten het plan heeft opgevat om nieuwe nummers voor de Pistols te gaan schrijven, wordt het tijd dat de wereld andermaal kennis maakt met de enige échte punkers. Ja, de Ramones maar misschien nog meer The Clash...

1 Ze gelden nog steeds als invloed op enkele van de coolste bands ter wereld.

Primal Scream, The Stone Roses, Fatboy Slim, Rage Against The Machine… allen haalden The Clash aan als ultieme invloed terwijl zelfs Chuck D van Public Enemy optekende dat It Takes A Nation Of Millions to Hold Us Back in zijn hoofd moest klinken als een mix tussen The Clash en What’s Going On van Marvin Gaye. Ze vonden ook de punk-reggae crossover uit. Geen Clash zou betekenen geen Two-Tone, geen Rancid, geen No Doubt, geen Mighty Mighty Bosstones, geen Reel Big Fish… (Hoe bedoelt u ‘dat zou net een goeie zaak zijn’?)

2 Ze zongen over het echte leven

The Clash zong niet over roltrappen richting hemel, champagne supernovas of wie Bambi nu eigenlijk vermoord had. Ze zongen over hun leven – over Londen, over jonge gasten met klotejobs die rondreden in Ford Cortinas (nu een geniaal coole auto), keken naar crappy Amerikaanse flikkenseries en een twee kamer appartement deelden met hun stiefmoeder. Door met zoveel passie over hun biotoop te zingen, voelde het publiek zich verbonden en kregen buurten als The Westway, Hammersmith Palais en Streatham plots een exotisch laagje glamour.

3 Ze hadden een gezonde afkeer van traditie…

Zoals ze op 1977, de B-kant van White Riot, stelden was er ‘No Elvis, Beatles or The Rolling Stones in 1977.’ Het was het jaar nul van de punk en aldus tijd voor een nieuwe generatie helden die alles mooi zelf hadden opgebouwd. Ironisch genoeg nam de riff van 1977 een loopje met All Day And All Of The Night van The Kinks, terwijl Mick Jones een enorme Keith Richards fan was. Maar hey, wie zei dat je ook consistent hoefde te zijn.

4 … maar hielden van ‘de rock’n’roll woah’.

Naar allegorie met de openingstrack van hun debuutalbum: “He’s in love with the rock’n’roll woah, he’s in love with gettin’ stoned woah, he’s in love with Janie Jones woah, but he don’t like this boring job, no…” The Clash waren de evangelisten van de rock’n’roll: verlossing biedend van de mondaine wereld door rammelende rockmuziek.

5 Ze waren een echte band

Strummer/Jones schreven de meeste songs, maar de muziek van The Clash was een som van het geheel. Joe was de grote Woody Guthrie en Bob Dylan-fan. Mick hield van Mott The Hoople, Bowie en de New York Dolls. Paul luisterde vooral naar rockabilly en reggae terwijl Topper de jazz/soul-gek was. Tegen London Calling hadden ze al deze invloeden samengesmeten in die heerlijke mix van rock, reggae, soul en punkabilly.

6 Ze bleven achter hun principes staan

Terwijl de haters zich blijven blindstaren op die enkele zwakke momenten in de verhaallijn van The Clash (‘ze stonden toe dat een van hun songs gebruikt werd voor een reclamefilmpje!’), kan je niet rond de feiten heen: London Calling is twee platen voor de prijs van één terwijl Sandinista! Eigenlijk drie platen voor de prijs van een waren. En daarvoor moesten ze zelfs in hun eigen royalties snijden om het gedaan te krijgen. Ooit al gehoord dat EENDER welke andere band dat ooit deed? Dacht het niet.

7 Sandinista! Is niet zo slecht als ze zeggen

De plaat wordt algemeen beschouwd als een overijverig stukje pretentie dat zelfs de meest bombastische prog rock momenten het nakijken gaf, maar eigenlijk is Sandinista! best goed. Het is niet alleen een broeierig experiment dat Screamadelica van Primal Scream doet lijken als Golden Earring’s Greatest Hits, er staat minstens één album vol goeie songs op. En in dit digitale tijdperk is het dan ook erg makkelijk om de stinkers er tussenuit te skippen. Koop het en luister naar The Magnificent Seven, Police On My Back, Somebody Got Murdered, The Call Up, Washington Bullets, Street Parade, One More Time, Up In Heaven… Zelfs jazzier momenten als Broadway en If Music Could Talk zijn ok. (Kurt Cobain zei ooit: “Ik neem het Sandinista! kwalijk dat ik pas heel laat punk ontdekte – ik vond die plaat zo slecht.” Hij heeft geluk dat hij dood is, het bedplassertje.)

8 Ze hadden de allerbeste voorprogramma’s

Ze nodigden zowel (toenertijd) hippe nieuwe bands uit als The Undertones, The Specials en The Cramps maar leerden hun publiek ook tot toen gruwelijk genegeerde legendes kennen als Bo Diddley, Lee Dorsey, Sam And Dave en Screamin’ Jay Hawkins. Een extra manier om hun fans ertoe te verplichten hun horizonten te verbreden.

9 Ze wisten dat stoppen met punk spelen het meeste punk was om te doen

“The fans killed it,” zei Strummer in 1981. “Zij wilden dat alles hetzelfde bleef, en daar stopte onze interesse. Nu krijgen ze wat ze verdienden: een hele hoop rommel.”

10 Joe Strummer’s linkerbeen

De klassieke Strummerstand: rechterbeen stijf en recht, linkerbeen pompend als een drilboor. Mick Jones: “soms stompte hij zijn voet in de studio zo luid dat je het op de tape hoorde, dan sloop een studiotechnicus achter hem om in alle stilte een stuk tapijt onder zijn voeten te schuiven.”

11 Ze concentreerden zich niet op akkoorden

Strummer zei eens dat hij het haatte om live opgenomen te worden omdat hij op het podium vaak geen tijd heeft om de juiste noten aan te slaan: “We zitten niet op een stoel geconcentreerd op de juiste akkoorden. Ik had daar vaak gewoon geen tijd voor omdat er een griet op de eerste rij haar shirt was verloren of een kerel lag te bloeden met een open-beenbreuk…”

12 Mick’s solo op Groovy Times

Dus, een akoestische gitaarsolo met een Latijnse feel? Waar de fuck kwam dat van daan?

13 Ze introduceerden een nieuwe generatie aan reggae, soul, dub en rap

Evenals een strakke cover van Junior Murvin’s Police And Thieves uit te brengen, vroegen ze de legendarische dub producer Lee ‘Scratch’ Perry om hun single Complete Control te producen (ze wilden dat hij die zou reggae-ficeren, hij dacht dat ze punk wilden) en schreven met (White Man) In Hammersmith Palais een van de ultieme punky-reggae klassiekers. London Calling stond bol van de RnB, soul en reggae invloeden terwijl The Magnificent Seven een Strummer rap huisveste (geïnspireerd op de ontluikende New Yorkse hip hop scene). Plots mochten blanke rock fans ook naar zwarte muziek luisteren zonder vooroordelen.

14 Ze waren de enige band die er echt toe deed

Of zo werden ze op z’n minst gepromoot door hun platenmaatschappij begin jaren ’80. Ze zagen er cooler dan cool uit en gingen van drie akkoordenpunk naar het dubbelalbum vol geniale punk-soul-rock-reggae dat London Calling is. Achteraf bekeken klopt het misschien wel echt: weinig vernieuwende bands die niet ergens een binding met The Clash hebben.

15 Ze kwamen nooit terug samen

Ondanks dat hen miljoenen werd aangeboden voor een comeback tour, weigerden alle leden. Zelfs wanneer ze aan de grond zaten. Paul Simonon: “Ik had het geld kunnen gebruiken, maar… Laat het me zo zeggen: moesten mijn kinderen verhongeren zou ik het doen. Maar dat is nog niet het geval, dus wil ik mijn waardigheid graag intact houden.” De dood van Joe Strummer in 2002 veegde ook de allerlaatste hoop van de tafel. Maar, evenals Led Zeppelin, siert het hen dat ze de legende intact wensen te houden.