Wie wel eens een blauwe dag beleeft, hoeft in 2011 niet ver te zoeken naar wat roodheid (denk: passie, liefde, woede, durf, ...). Uit de grijze buurten van Oost-London treedt een roodharige, zestienjarige jongen immers meer en meer uit de donkere schaduwen van onbekendheid. Zijn naam: Zoo Kid.

Velen denken bij het bemerken van zijn roodharige kuif waarschijnlijk meteen aan ongetalenteerde ééndagsvlieg La Roux. Toch brengt Zoo Kid geen popsongs die eigenlijk enkel vuilbakmateriaal zouden mogen zijn. Neen, Zoo Kid haalt menig muzikant in met zijn bedrieglijke eenvoudige gitaarballads. Woorden die recht uit het hart komen, ondersteund door wat snedige en hoekige gitaarriffs. Meer heeft een hedendaagse popmuzikant blijkbaar niet nodig om 'verrassend' en 'nieuw' uit de hoek te komen. En meer heeft een mens ook niet nodig.