Gisteren overleed met Gary Moore een van onze favoriete Ieren. Niet dat we zo zot waren van zijn blueslicks maar wel de manier waarop hij ze übergepassioneerd overbrengt. Zijn gezicht trekt mee omhoog met zijn snaren, zijn mondhoeken vormen mee de noten, hij bréngt het. De ballen aan iedereen die hem afrekent op Still Got The Blues (dat voor mij trouwens wel degelijk een fantastische plaat blijft), there’s more to Moore.

1 Skid Row – Unco-Up Showband Blues

Van op Skid uit 1970, de debuutplaat van Skid Row (de echte, niet de 80s hairmetalband rond schreeuwteef Sebastian Bach). Samen met Brush Shiels en Noel Bridgeman liet hij de wereld nog even weten hoe een echte vettige blanke bluesband dient te klinken.

2 Thin Lizzy – Roisin Dubh: A Rock Legend

Moore durfde bij Thin Lizzy al eens binnen en buiten springen om ervoor te zorgen dat de tweede gitarist (na Scott Gorham, dus) in zijn voordeel onstlagen werd. Of tijdens de tournees gewoon binnen en buiten springen en verdwijnen wegens – het blijft een Ier – de overconsumptie van ons aller alcohol. Feit is dat hij op Black Rose meeschreef aan een absolute klassieker en nog niet allerminst de titelsong zelf. Gebaseerd op een traditional (zoals veel Thin Lizzy-songs trouwens) maar meesterlijk gearrangeerd. Luister bijvoorbeeld ook naar zijn solo op Still In Love With You dat op de plaat Night Life voorkomt.

3 Gary Moore & Phil Lynott – Out In The Fields

De laatste opname van Thin Lizzy orkestmeester Phil Lynott voor zijn dood in ’86 en dat hoor en zie je. Een stijlbreuk met vroeger Lizzy-werk maar daarom niet minder. De jeugdvrienden rekenen af met de godsdienstproblemen in het Ierland van hun jeugd. Kijk even mee hoe Moore die fantastische solo uit zijn vingers wipt en hoe Lynott er zelfs in deze wat poffige versie van zichzelf nog altijd als een der coolste motherfuckers op aarde uitziet. Wedden dat ze momenteel hierboven een stevige pot staan te drinken samen?

4 Colosseum II – Dark Side Of The Moog

Zelfs dit is Gary Moore: snarendrijver in het licht geesteszieke project van Don Airey die na het uiteenvallen van Tempest duidelijk te veel tijd op handen had. Hey, het waren de seventies..

5 BBM – Waiting In The Wings

Jack Bruce, Ginger Baker en Gary Moore, drie moeilijke rakkers bij mekaar. Na Cream hadden de eerste twee natuurlijk wat tijd op overschot en, toegegeven, BBM is lang niet zo straf als Cream. Wat niet wegneemt dat er ook enkele pareltjes tussen zitten. Zoals deze.

6 Gary Moore’s Scars – Wasn’t Born In Chicago

Samen met Skunk Anansie bassist Cas Lewis en Darrin Mooney van Primal Scream liet Moore  in 2002 zijn demonen nog eens los in zijn Scars. Volgens Lewis is Gary Moore trouwens de allerbeste gitarist ter wereld.

7 Gary Moore – Parisienne Walkways

Wederom met Phil Lynott geschreven, en een van de mooiste gitaarintro’s ooit geschreven. Van op de plaat Back On The Streets uit 1979.

8 Gary Moore – That’s Why I Play The Blues

Op Power Of the Blues uit 2004 staan enkele uitstekende covers waaronder Memory Pain van Percy Mayfield, Evil van Howlin Wolf (en natuurlijk geschreven door Willie Dixon) maar ook enkele fantastische eigen songs, waaronder dit.

9 Greg Lake – Nuclear Attack

Van op de plaat Greg Lake. Het nummer werd eigenlijk geschreven door Moore en komt ook voor op diens soloplaat Dirty Fingers uit 2004. Onder andere Toto-gitarist Steve Lukather speelt een airke mee, maar het is Moore die er bovenuit steekt. Als altijd.

10 Gary Moore – Still Got The Blues

Fuck it. Wat een fantastisch nummer. Jammer van die clip.