Je zou denken dat de 1969 het psychedelische jaar bij uitstek was, maar wij waren toen nog niet geboren en houden niet als verloren hippies vast aan de 'goeie ouwe tijd'. Trouwens, iedereen was toen toch volledig over de schreef aan't gaan door experimenteel gedrag. Nu zitten we op een andere golflengte. We zijn nog even high maar experimenteren tot in het destructieve. Totaal uit de hand gelopen drankmarathons worden gecombineerd met chemische samenstellingen die we amper kunnen uitspreken. We zijn de generatie na de no-future generatie, leven in het heden en luisteren naar muziek van het nu. Zoals Wooden Shjips! 

"Wie in godsnaam zijn Wooden Shjips?" 

Wel, ten eerste, wie gebruikt die uitdrukking nog? God is al lang dood. En ten tweede, Wooden Shjips zijn uitermate vet en klinken als de muzikale broertjes van de Black Angels. Fuzzy, dromerig maar met een tikkeltje meer noise. Hun debuutplaat 'Wooden Shjips' klinkt als een combinatie van het beste van The Velvet Undergound en The Doors, inclusief noisy gitaarriffs en Morrison's stemgeluid. In hun naïeve en experimentele eenvoud klonk het viertal uit San Fransisco in die beginjaren zelfs beter dan The Black Angels door de simpele en vooral noisy gitaarsalvo's die door merg en been - lees: door oorstoppen en trommelvliezen - scheurend je brein verhitten.

 

 

Vanaf de eerste track op Wooden Shjip's Wooden Shjips uit 2007 ben je volledig in de ban van het gedelayde hammond orgel dat je rechtstreeks naar de sixties katapulteert, zelfs al was er nog geen plan om je entiteit vorm te geven in vlees en bloed. Misschien ook beter, want met al de dope die je moeder in die tijd door haar lichaam jaagde hadden we je nu bij de bijzondere kindjes kunnen rekenen als ze de pil was vergeten. Maar we dwalen af. Tel bij het hippie-Hammond-orgel een heerlijke eentonige bas en de Morrison-stemkleur op en je hebt de volwaardige bastaardzonen van een verloren generatie trippers. 

Ze werden op dat moment, we spreken 2006 en 7, niet gelimiteerd door vooropgestelde lijnen waarbinnen noten gekleurd werden. 'Shrinking Moon For You' klinkt zo fuzzy als wat met volledig onafgemixte gitaren op een eeuwig wederkerende "doebidoebidoedoe" bas en drumlijn. De noise die door je oren breekt en de stem die ergens tussen het notenbos door zweeft is ronduit AF. Of beter, net niet af. Het lawaai heeft het productieproces overleeft en lijkt rechtstreeks van op het podium geïmproviseerd op je af te komen. Met deze plaat is de overtuiging dat producers worden overgewaardeerd en vooral overbodig zijn, integraal bewezen. Fuck al dat gedraai aan knoppen! Ze zullen wel weten hoe het moet klinken, dus handen af van krakende boxen en statische geluiden. 

'Dance California' is opnieuw een gewelddadige aanslag op je trommelvliezen. Denk aan een hoop moslims in twee lijnvliegtuigen maar dan recht in je beide oren. SCREECH! ZIJNG! FUZZ-FUZZ! GRRANG! Zo moet een plaat klinken. Als terroristen die door het luchtruim scheuren en rechtstreeks in een World Trade Center naar keuze knallen. De Wooden Sjips missen op dat moment elke virtuositeit - geen Ray Manzarek achter het orge of Jimi met een gitaar om maar wat psychedelische oudjes te droppen - maar dat siert hen des te meer. Ze maken het gemis volledig goed met hun gevoel en improvisatie capaciteiten. Zeker op de opener 'Ask You To Ride' met de heerlijke "dumdidum" bassen doorweven met het simplistische orgeltje. 

 

Nu, vijf jaar en drie gestructureerde langspelers later, komen ze op het label Holy Mountain aanzetten met West. Over Holy Mountain gesproken, het label biedt eveneens onderdak aan Six Organs of Admittance, Om en Daniel Higgs, maar, belangrijker nog, de naam is volledig geript van de gelijknamige Zuid-Amerikaanse surrealistische film van Jodorowsky. En als je die kent, weet je welke overtuiging de label-man drijft en welke muziek uit hun stal zou kunnen voortkomen.

Op hun nieuwste 'West' zijn de vocals meer vertegenwoordigd en spelen ze als muzikanten met kennis van zaken. De gitaardrones zijn opgekuist door de producer van dienst die geen vermelding waard is en de gitaren huilen nog op de kenmerkende manier, maar lijken rechtstreeks uit de aars van de Back Angels getrokken. Fuzzy, dat zeker, maar missen we daar niet de vettige garagekraak en oorsmeersmeltende noise op 'Crossing'? Ze klinken inderdaad veel strakker en gelukkig wordt dat op 'Lazy Bones' goedgemaakt met een passende tempoversnelling, als een voortdenderend psychedelisch orgeltrein. 

"En de lyrics? Wordt er nog iets zinnig gezongen ook?"

Yeah, goeie vraag en nu je het zegt, niet echt op gelet. Beschouw het meer als vierde instrument dat een extra dimensie toevoegt en het geheel verrijkt. Is het niet genoeg dat de zanger klinkt als dooie Jim? En dat is al goed gekregen aangezien de meeste psychedelische bands met een goeie instrumentale achtergrond volledig de grond in worden geboord door cheezy, van de pot getripte lyrics en dito stem. Hij - wie van de vier weet ik niet - doet dat goed en meer moet daar niet over gezegd worden. 

Check ze gewoon op mp3, koop de vinyl (wie koopt er nu nog cd's?) en ga naar Tilburg voor Incubate in september waar ze het publiek de trip van hun leven zullen bezorgen.