Met geslepen slagtanden, gespannen snaren en allesbehalve getrimde sneuzekes trok de vooral (en nu ik er over nadenk alleen) in vochtige stinkholen bekende thrashband Borod 666 op tour naar Wacken. Ik ging mee – temeer omdat ik leadgitarist ben van dit zootje ongeregeld – en zag ranzigheid een nieuwe dimensie krijgen terwijl wansmaak tot een twijfelachtige kunstvorm werd verheven. Relaas van een bende besnorde Belgen op een festival dat evenveel hoogmis als satanistisch ritueel is.
Voor mij en leadzanger Fistmeister zou het de derde editie Wacken worden, de rest van de band (Satam, Justin Bierbiber aka Dr. NFINAK aka Funkmeister en Kriegmeister) is aan hoofdstuk twee toe. Dat de tocht naar het Holy Wacken Land (zoals door het festival door de organisatie gepropageerd wordt) elke keer aan epiek wint, zit ‘m vooral in de kleine dingen. Onze eerste reis werd vervolledigd in een aftandse Citroën C3, vorig jaar maten we ons een Opel Zafira aan en nu gingen we full blown met een immense Ford Transit mét remorque. Maar dat zijn details. Belangrijker: vorig jaar ontdekten we onderweg een literblik Faxe – denk lauwe Cara pils afgekruid met het beschimmelde vruchtwater van een everzwijn. Dit jaar botsten we op een literblik Faxe 10%. Geef toe, qua epische verbetering kan dat tellen.
Daar Borod 666 zich profileert als meisters van de Speckenthrash – een verbastering van D.R.I., Municipal Waste en Rumpelstiltskin Grinder die zich buigt over de geneugten van alle smakelijke onderdelen van het varken – werd er dit jaar ook voor gekozen om een, zelfs naar Duitse normen, fors uitgeruste barbeque mee te nemen waarop de kilo’s meegebracht vlees hun finale lot zullen vervullen. Wat betreft alcoholic beverages: een paar bakken Adler pils en twee dozen Jägermeister die in combinatie met wat goedkope energiedrank elkeen omturnen tot een loco zwijn.
Hoewel de rest van de heldentocht gekenmerkt werd door wegenwerken, Burger King’s en Duitse porno, schakelen we een versnelling hoger naat het festival zelf. Woensdag aankomstdag. Snel een plek reserveren voor de Deense spierkabouter met zijn muscletruck onze plaats inpikt, tent opzetten en barbeque aansteken. Hét voordeel aan kamperen op Wacken blijft het feit dat de tenten naast de auto mogen opgezet worden, wat een wereld aan mogelijkheden opent. Van mensen die gigantische boxen meenemen, tot hele salons, diepvriezen, zwembaded en een galg waaraan een opgeknoopte opblaaspop met een (helaas leeg) sigarenpijpje als penis haar laatste adem uitblaast.
Met een pot mede in de hand – ons aangereikt door een prachtigexemplaar van een viking mamasita – en een goodybag vol Wacken-gerelateerde prullaria (Wacken wordt steeds meer een merk) bestaat die woensdag vooral uit acclimatiseren. Inspectie van harnas, berenvel en wapentuigen in het Wackinger Village, even gedag gaan zeggen aan de gigantische Helga in het dildokraam op de Metal Market of Lemmy: The Movie op groot scherm bekijken. Via een alternatieve route overheen de camping ter partyprospectie worden alle Borod-leden nog even in een met netels bezaaide beek gedoopt alvorens we ons terugtrekken naar onze kleine heimat in de Heimat: Jägerbombs en barbeque aan de tent. Dat die Jäger je helemaal loco maakt wordt nog eens bewezen wanneer de Bart De Wever in ons wakker wordt gemaakt. Met tot ridderlijke pijen omgevormde Vlaamse vlaggen bewaken we de weg, op strooptocht naar al wat Frans is. In die mate zelfs dat iedereen die ‘Schild en Vriend’ niet kan uitspreken getackled wordt. Vreemd genoeg neemt geen enkele Duitser aanstoot aan onze fratsen. Hell, wanneer je hen gebiedt al wat Frans is een pak voor de broek te geven, nemen ze die opdracht met de grootste trots aan. Dit is een land dat zijn geschiedenis met trots draagt.
DONDERDAG
Eerste officële festivaldag en niets zegt goeiemorgen als een uit de kluiten gewassen Jägerbomb. First stops: Maiden United (een akoestische (!) coverband van Iron Maiden gecombineerd met tomatengooien) en Onkel Tom aka Tom Angelripper van Sodom – een Duits momument dat al even monumentale Deutsche Trinklieder voorziet van een strak jeansvestje en een bullet belt. Kort daarna: metaltrots van het jaar Kvelertak die we wegens een barstensvolle tent buiten op het scherm dienen te volgen. In tegenstelling tot ons Vlaanderland weten ze in Duitsland uitstekende metal wél te appreciëren. Gezien er op de twee Main Stages met Frei Wild, Helloween en Blind Guardian voorlopig vooral metal staat voor metalheads die, om in hun te strakke lederbroeken te passen, hun ballen dienen te epileren, laten we dat soort gestyleerd tuig links liggen ten voordele van een ander Wacken-monument: Mambo Kurt. Wie Mambo Kurt niet tenminste één keer heeft gezien (hij speelt 3x per dag) is niet op Wacken geweest. De in een kaki DDR-pak gehesen organist verknoeid op geheel eigen wijze metalklassiekers als Raining Blood en Enter Sandman maar gooit er hier en daar ook een streep The Final Countdown en Van Halen’s Jump aan toe. Topentertainment dus, maar niets in vergelijking met de in olie gedoopte worstelende ladyboys in de Bullhead Wrestling-tent. Wanneer een vijftal als naughty nurse/police verkleede frauhleins komen rondvragen wie er voor tien euro een topless foto met hen wil, twijfel je niet. Hoewel er dan al een belletje zou moeten rinkelen. Pas achteraf op de polaroid werden de opzichtige ‘jukbeenderen’ zichtbaar. Hey, it’s Wacken.
Hoogtepunt van de dag zou natuurlijk Ozzy Osbourne worden, die op Graspop nog verstek moest laten gaan wegens nogal hardnekkige diarree. De rijk vloeiende Jägerbombs vertroebelden enigszins elke mening over het optreden, maar wat we wel nog weten is dat er een heuse rel ontstond (waar wij, uiteraard, niks mee te maken hadden) omdat niet de legendarische Zakk Wylde maar wel de Griekse powernicht Gus G de axe hanteerde. Waarop prompt een heksenjacht naar al wat fetavreter is ontstond – althans dat tekenden we op, ons Duits is niet zonder fouten.
VRIJDAG
Vroeg uit de veren want Suicidal Tendencies betreden alreeds om 13.00u de Arena. Om de battle metallers van Ensiferum te trotseren is de kater iets te fors, maar voor ST wordt zelfs die draak overwonnen. En overwinnen deden we. Onze missie was zoals Short Sharp Shock ons voorschreef: Thrash With A Small Moustache. De totnogtoe grootste opgemeten circlepit, de totnogtoe dikste drummer en Mike Muir die preekt als was het midden jaren ’80: voor ons persoonlijk was Wacken al geslaagd. Met nog de scheurende death van Morbid Angel, Duitste trots Sodom (die helaas wat teleurstelden) en de jonkies van Trivium zit ook onze vrijdagnamiddag er weer op. Net op tijd terug van de barbeque voor Judas Priest – onderweg nog even opgehouden door de gitarist van Accuser die ons leert hoe je juist sigarettenpeuken op mekaars armen uitdooft – om meer dan twee uur loos te gaan op de Metal Gods. Verslagen, stomdronken en alleen (mekaar in de strijd uit het oog verloren) terug naar de camping, alwaar we van in de verte een klein meisje horen huilen. Maar onze perverse zelf ontwaakte al snel uit de fantasie wanneer het geen klein meisje was dat daar zat te huilen, maar wel drummer Satam. Hoofd en shirt vol bloed – hij was in de ‘moshpit’ van Priest gedoken. Op naar de EHBO-post dan maar waar we al snel door de ambulance worden opgepikt die ons naar het Feldhospitäl brengt, vlak naast de Main Stage. Na een ellelange heldentocht naar de camping, met vermoeidheid in de benen, staan we dus terug bij af terwijl Satam allerlei pillen in zijn strot geramd krijgt en er wordt gecontroleerd of zijn neus al dan niet gebroken is. Ondertussen rijden buiten de ambulances af en aan, elke minuut wordt er wel iemand aangevoerd – in 80% van de gevallen ten gevolge van overmatig zuipen. Na een prop in de neus en een kusje van de hoofdverpleegster mag Satam het hospitaal verlaten en duiken we dan maar opnieuw het festivalgewoel in om nog een stukje Kyuss Lives mee te nemen. Vierde keer gezien, beste keer. Hét optreden van Wacken 11.
Nog een kleine stop onderweg waarin we bassist Kriegmeister net uit een gigantisch zwembad met benzine kunnen redden alvorens dat in de fik gestoken zou worden (ten voordele van een Play With Fire-show), even kijken hoe AC/DC-klonen Airbourne keet schoppen en hop naar de camping voor een nachtmutsje.
ZATERDAG
Op het programma: Mayhem, Iced Earth, Motörhead, Kreator, Hail Of Bullets en Tokyo Blade. Maar niet voor Satam zijn waardigheid opnieuw heeft bewezen. Dat doet hij met verve door een Duitse kopie van Saxon-frontman Biff Byford uit het niets achterlangs te tackelen. Mayhem. Hoewel zonder Euronymous (die door Burzum-leider Varg Vikernes werd vermoord waarop die laatste een halsketting maakte van de tanden van Euronymus) nog steeds een zootje harcore Noorse lunatics. Wie de docu A Headbanger’s Journey zag, weet dat de overblijvende leden er op belust zijn non-believers koelbloedig uit te moorden en op Wacken 04 werd hun optreden alleen al legendarisch doordat ze zich te goed deden aan varkenshoofden. Eilaas geen ingewanden deze keer, maar wel black metal zoals die hoort te zijn: vuil, smerig en met een superieure representatie van het satanistische hoogritueel.
Van Iced Earth onthouden we dat we (voor de tweede keer) afscheid moesten nemen van Matt Barlow die opnieuw de roep van Uncle Sam niet kon weerstaan. Na 9/11 verliet die het schip al eens om als ware patriot de New Yorkse politie te vervoegen in hun strijd tegen het terrorisme, een taak die hij nu zal vervolledigen. Wie hen dit najaar in Trix wil gaan bezichtigen, zal het dus met Into Eternity-frontman Stu Block moeten stellen.
Declaration Day (vanaf 07.00)
Struiend doorheen de Biergarten horen we nog hoe de loopse neger Derrick Green de laatste restjes geloofwaardigheid uit Sepultura perst en gaan de oordoppen in om ons kokend testosteron te beschermen tegen Toby (van Edguy, de Duitse Bon Jovi) en zijn hemeltergende gay-outfit Avantasia. Kreator, dan. Met, evenals op Graspop, een carrièreomvattende set die het allerbeste van de thrashers uit het Ruhrgebied bevatte. Epische videowalls met steden die in vlammen staan, Mille Petrozza die over zijn volk uitkijkt en een thuismatch die met forfaitcijfers gewonnen wordt. Ondertussen even stoppen bij Hollands death metalglorie Hail Of Bullets (oa leden van Pestilence, Houwitser en Gorefest) die de esprit van WOII voorzien van de nodige kogelregen, krispende rupsbanden, de stank van rottende jodenlijken en platgebombardeerde, euhm, windmolens.
(Tormentor vanaf 03.00)
Dat Lemmy Metalvader numero uno is, werd nog eens bewezen in Lemmy: The Movie. Maar dat Motörhead al 20 jaar niks noemenswaardigs meer uitbracht, schrijven we daar als voetnootje bij. Dat gezegd zijnde, blijft het uitermate cool dat Motörhead al bijna 40 jaar alleen maar Motörhead is. Hij die opperde dat ze ‘de Coldplay van de Metal’ zijn, is momenteel ‘knocking on heavens door’. Alwaar hij allicht ook niet zal binnengelaten worden, omdat Lemmy God is. En de duivel ook, for that matter. Everything Louder Than Everything Else: een leuze die ze waar maakten want hoewel de organisatie de decibellimiet aan zijn combatboot lapt, speelt Motörhead écht op 11. Een waardige afsluiter, dus.
ZONDAG
Veertien epische uren doen we er over om terug thuis te geraken. De exodus uit Wacken neemt elk jaar epische proporties aan, maar dit jaar slaat alles. Omdat alle 60.000 festivalgangers (die niet naar Denemarken moeten) doorheen de Elbtunnel in Hamburg moeten passeren (waar op de koop toe nog in gewerkt wordt ook) volgen Uren van file. Maar het ergste is dat wanneer we na de file stoppen in een Burger King, onze bediening volmaakt wordt door een Duits heerschap genaamd Funk. Ritmegitarist Justin Bierbiber wordt op slag verliefd en maakt de Funk tot zijn bitch. Mocht u op onze volgende plaat invloeden van Earth, Wind & Fire horen, weet u meteen de schuldige te vinden.
