Cultus stijgt boven de bands uit en gaat op zoek naar de labels die de mannen onderdak geven. We starten met de Reverberation Appreciation Society uit Austin, Texas. Het psychedelische label werd mede-opgericht door Christian Bland van The Black Angels en als we die naam horen vallen, weten we dat het goed zit.

 

Reverberation Appreciation Society (RVRB) is volgens Christian Bland een "cult opgericht ter verering van Reverberation (of kortweg reverb) en we openen elke meeting met het zingen van 'Reverberation' van the 13th Floor Elevators." Lijkt me de perfecte thuishaven voor een schare bands met dezelfde overtuiging. Je kan ze in één ruk vernoemen met Austin Psych Fest, als je die freak-out line-up hebt gecheckt, ben je eigenlijk een stiekeme wanker die van Yellowstock een muzikaal orgasme krijgt. Gelukkig zenden zij nu met RVRB hun profeten uit en wij roepen Shapes Have Fangs uit tot de hogepriesters van het label.

 

 

De band klinkt alsof ze de Britse invasie van de jaren '60 nieuw leven willen inblazen. De knetterende garage rock scheurt lekker op hun langspeler 'Dinner In The Dark', The Kinks op speed met voldoende acid op hun tong en beïnvloed door vroege surf, maar daar stopt het niet. De instrumentale blues van 'Terlingua' sleurt je in een Tito & Tarantula vibe rechtstreeks de film From Dusk Till Dawn in en vandaar naar een muzikale persiflage van Johnny 'King Cry Baby' Depp met 'Cry Baby'. Na een freaky elektronisch intermezzo opnieuw naar de vampieren in de garage van Tarantino met 'Shapes Theme/Only Blood' en een vette sample van de surrealistische knaller 'Holy Mountain'. Om niet door te koeken over elk nummer: Dinner in the Dark is een plaat die je van begin tot einde bij je nekvel grijpt, in je nek bijt en je vasthoudt tot de laatste seconde. 

 

Christian Bland maakte van de gelegenheid gebruik om zijn album "opgenomen in een ijscrème fabriek genaamd WC, kwijtgeraakt en opnieuw teruggevonden in een Texaanse garage" uit te brengen op RVRB. 'The Lost Album' - die titel hadden we zelf ook kunnen bedenken - klinkt niet als een Black Angels afkooksel maar exploreert andere aspecten van de reverb en klinkt zo lo-fi dat elke landloper zich rijk voelt bij het beluisteren van deze plaat. De LP behoeft misschien een enkele luisterbeurt meer en pakt je niet meteen bij je kloten, zoals ze dat zo mooi zeggen, maar sluipt teder je onderbewuste binnen totdat je jezelf erop betrapt dat je voor de vijfde keer op één dag de 'Emotionless Man' hoort voorbijkomen. "Sitting there and staring," alsof hij weet hoe je naar een boom staat te staren op een doordeweekse maandagmorgend, volledig uit je element geslagen door een uit de hand gelopen weekend.

 

De laatste worp van RVRB is the UFO Club/Night Beats split 10". Over the UFO Club zijn we - om te veel vuile woorden te vermijden - verplicht het kort te houden: de zanger klinkt als een verroeste fiets die op zijn velgen over kinderkopjes kraakt en waarom ze in godsnaam een fuzzy versie maakten van 'Be My Baby'van de Ronettes willen we niet weten. Onze afkeer en verwarring werd net niet omgezet in een plas fluo groene kots en gelukkig blijft de split in evenwicht met Night Beats. Stuk voor stuk lekkere songs die je uit de UFO-spauw voor twee minuten het bed laten delen met de mooie koningin van de farao Nefertiti ('one night with Nefertiti'). 'Hex' klinkt als een betere versie van 'Hurricane Heart Attack' van The Warlocks en na 'Drowning in the Nile' laten ze je eenzaam achter met '18 Glowing Phantoms'.