Mike Polizze staat in de wereld der psychedelica beter bekend als Purling Hiss. Sinds zijn debut op Permanent records - die trouwens net een nieuwe repress van z'n plaat hebben gedrukt - zijn we volledig in de ban van zijn scheurende noisy gitaarriffs en betoverende muzikale experimenten. Hij speelt volgende maand in Hasselt en, om te vermijden dat hij daar klinkt als een omgevallen boom in een verlaten bos, een korte introductie.  Purling Hiss is het soloproject van de gitarist van Birds of Maya, dé psychedelische jam-band uit Philadelphia die het beste van de garage uit de jaren '60 in een hedendaags jasje gieten - check zeker Vol.1 (Holy Mountain). Polizze begon op zijn kamer te experimenteren met een 4-track en speelde z'n eerste album in. Hij taste daarmee alle grenzen af die de technologische middelen hem oplegden, experimenteerde met extreme distortion en las uitgebreid over white noise. Het resultaat is een waanzinnig eigenwijze plaat in dezelfde geest als Afflicted Man's 'Get Stoned Ezy', Vermonster en 裸のラリーズ (ook wel bekend als Les Rallizes Dénudés). Op z'n debuutplaat 'Purling Hiss' steekt hij met 'Almost Washed My Hair' onmiddellijk zijn middelvinger op naar eender welke producer die liever de sound even had opgekuist en drijft Polizze op z'n eigen vette psychedelische wah-wah-gitaarriffs. Het nummer klinkt als een uitgefreakte Wavves op te veel LSD die ' Stoned Guitar' van The Human Instinct naspeelt. 'Montage Mountain' duikt nog verder de noise in, bijgestaan door zweverige stemmen en gebroken door electronische geluiden als intermezzo ('White Noise Machine' & 'DUI'). Ook zijn volgende, in 2010 uitgekomen 'Hissteria' blaast je op dezelfde manier van je sokken. Om maar even een voorbeeld te geven: 'Passenger Queen' is ' Hurricane Heart Attack' (waar heb ik dat nog al eens gehoord?) van de Warlocks samen met ' Sugar Kane' van Sonic Youth in een noiseturbine gepleurd met solo's die je doen raaskallen en wankelen als een Antwerpse Duitser op de Groenplaats. Bij de eerste luisterbeurt van 'Public Service Announcement', z'n voorlaatste plaat, zou eender welke slecht geïnformeerde muziekrecensent kunnen zeggen dat Michael Polizze volwassen geworden is en met z'n nieuwste een meer song-georiënteerde weg inslaat. Spijtig genoeg is niemand in het betreurenswaardige muziekjournalistieke Belgenlandje zo slim of dom geweest om een woord te reppen over Purling Hiss en kunnen we niemand te kakken zetten, maar 'PSA' is wel degelijk de eerste opname die Polizze maakte onder de moniker Purling Hiss. De plaat klinkt ten opzichte van zijn vorige (of zo je wil, volgende) zeer ingetogen. Alsof het opgenomen is op de come down van een 48 uren trip op gekauwde salvia bladeren en LSD. Ducktails zou er nog een puntje - lees: karton met een fietsende Albert Hoffman - aan kunnen zuigen. Trouwens, we namen de proef op de som en het klinkt écht alsof Mike 48 uur heeft getript en op salvia kauwde voordat hij 'Public Service Announcement' inblikte (zonder de bewonderenswaardige kleurtjes natuurlijk). Tot daar de geweldig diepgaande introductie tot Purling Hiss. We gaan je niet lastigvallen met nòg een review van nòg een plaat. Kom z'n nieuwste gewoon aanhoren met verwond(erd)e oren op z'n show in Hasselt vrijdag 7 oktober! |
