Het lijkt wel alsof elke goeie plaat een verjaardag viert tegenwoordig, maar we weten zeker dat u voor deze wel even de tijd kan nemen. 1986 was een boerejaar voor de thrash metal. Pleasure to Kill van Kreator, Peace Sells van Megadeth, Master of Puppets van Metallica… Maar wat zou de wereld zijn zonder Reign in Blood? Zou heel de wereld zich dan ondertussen bekeerd hebben tot het Taoïsme? Zouden Jodengrappen dan nog een taboe zijn? Zou de Ipad er dan ooit geweest zijn? We zullen het nooit weten maar feit blijft dat Reign In Blood er nu al 25 jaar voor zorgt dat krakers, fysiotherapeuten en exorcisten de werkloosheid geen moment hoefden te vrezen.
Je de metalscene inbeelden zonder Reign In Blood is onmogelijk. Elke metalband haalde deze epische plaat al als invloed aan – en als ze dat niet doen liegen ze. Deze plaat was en is nog steeds zo belangrijk dat wanneer je ze als metalhead niet in je kast hebt staan, je eigenlijk een fatale zonde begaat.
Deze plaat vernielde de algemene metalstandaarden en bouwde uit de brokstukken een veel agressiever subgenre dat de Metallica-achtige snedige riffs combineerde met compleet geflipte, totaal onorthodoxe solo’s. Want hoewel de gitaarsolo’s van Kerry King en Jeff Hanneman niet van de meest muzikale en intelligente soort waren, klinken ze allemaal verdomd agressief. En is dat niet net waar Slayer om draait?
Maar naast die gitaartandem from hell, hebben ze met Tom Araya natuurlijk ook tegelijk de meest sympathieke en meest demonische frontman in huis. En hoewel hij niet echt zingt op deze plaat, past zijn krijs perfect bij de muziek. Van die legendarisch lange oerschreeuw in de intro van het beruchte Angel Of Death tot de laatste brulkreet in het epische Raining Blood: Araya’s vocals klinken altijd alsof er merg uit je ruggengraat gezogen wordt met een cokebuisje.
Uiteraard ben je maar een halve metalband als je geen wildeman achter de vellen hebt zitten. Zelfs vandaag, in een wereld vol perfectionistische black en death metaldrummers, is Dave Lombardo een absolute drumgod. Over heel het album zijn de drums snel en hard en wordt je oren geen moment rust gegund.
Want ook dat is Slayer: geen moment proberen om de snedigheid te temperen met een softe breakdown of een soort interlude. De consistente brutaliteit van dit album maakt het zo (weeral) episch, zelfs vandaag. Bovendien nog eens extra geholpen door de spirituele productiegoeroe Rick Rubin (of dat was hij toen toch nog). Van de band over het jaartal tot de morbide artwork van Larry Carroll: werkelijk alles zat goed aan Reign In Blood.
28 meedogenloze minuten gruwelijk geweld op wat misschien wel moet uitgeroepen worden tot de brutaalste plaat ooit. Na te openen met het controversiële Angel Of Death (waarin verhaald wordt over de grimmige experimenten van Nazidokter Jozef Mengele) wordt er nog geflirt met Satanistische rituelen (Altar Of Sacrifice), seriemoorden (Piece By Piece) en de apocalyps (Raining Blood) – om dus ook het doek te laten zakken op het geluid van bloedregen.
En toch is shockeren niet de hoofdbedoeling van Slayer. Ze etaleerden veeleer hun vakmanschap door er voor te zorgen dat er geen enkel rustpunt staat op de plaat door de agressie van minuut 1 tot 28 vol te houden. Maar daarnaast zijn ze natuurlijk ook twisted as fuck.
Heil Slayer. En een 'horns up' voor de Slaytanic Whermacht.
