Suicidal Tendencies - 13 PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Bandäna Pete   
vrijdag 01 november 2013 19:19
“Een review? Nu pas? Die plaat is al maanden uit?” Ja, een review en ja, nu pas. En dat de plaat al maanden uit is geldt nooit als een argument. Releasedata en strakke planningen zijn twee van de zovele verkooptrucjes die de platenindustrie – terecht, vandaag de dag kunnen ze al wat ook maar een beetje helpt goed gebruiken – aanwendt om op korte tijd veel te verkopen. Jammer genoeg slikt de media doorgaans gulzig mee en maakt een plaat die net iets te kort tegen of gewoon nà de releasedatum in de brievenbus van de journalist gedropt wordt, al nagenoeg geen kans meer op een review. Het nu pas verschijnen van de review heeft met voorgaande frustraties zero te doen – hoewel het altijd fijn is om op ‘echte’ journalisten te zeiken – maar heeft alles te maken met het feit dat ik door het dolle heen was met het eindelijk, na zo lang gewacht te hebben, opnieuw mogen duiken in nieuw werk van Nonkel Mike Muir en zijn naar (ondertussen toch) goeie gewoonte andermaal uit een nieuwe bezetting bestaande band. Wie mij op dat moment vroeg wat ik van die nieuwe plaat vond kreeg steevast een overenthousiast antwoord en ik bombardeerde 13 meteen rechtstreeks in mijn jaarlijkse top 3. En pas nu is mijn dolle enthousiasme voldoende getemperd voor een vonnis. 
t


We schrijven 2013 en we krijgen 13 nieuwe songs van Suicidal Tendencies’ 13e plaat, hun eerste full-length plaat met nieuw materiaal in 13 jaar, ook nog eens. Naar een titel moest niet lang gezocht worden dus. Edoch, van elk van de drie vroege line-ups is Mike Muir vandaag de dag nog het enige overblijvende bandlid en trokken wij ons al sinds 2003 op aan Nonkel Bandana’s wonderschone belofte om met nieuwe stuff af te komen. Suicidal is natuurlijk Muir maar toch was het even fronsen wanneer we lazen dat maar liefst 10 muzikanten aan deze plaat hebben meegewerkt. Zou het de crossover thrash bastaardbroer van een funky Chinese Democracy worden? Als verknocht Axl’ fan was mijn nieuwsgierigheid aanvankelijk toch groter dan binnensmondse spouwneigingen. Maar geen vrees: hoewel 13 jaar gesleutel aan de plaat net iets te lang is voor dit resultaat, geldt 13 wél als hun beste werk in de laatste 2 decennia. 


De kickstart komt er met Shake It Out, een punky knipoog naar het ST-Army en het in de song een veertigtal keer herhalen en benadrukken dat ‘Suicidal’s back’. ‘Smash It’ beukt er dan weer op los op een zwaardere, meer vette groove en strakker ritme terwijl ‘This Ain’t No Celebration’ bulkt van schitterende funkpunk-baslijnen die de attitude van bad asses Muir en gitarist Dean Pleasents laat schitteren. Ze stààn er. Toegegeven: ‘Make Your Stand’ and ‘Who’s Afraid’ hadden ze gewoon in de jaren ’90 mogen achterlaten, niettemin wordt er door Pleasants wel heerlijk op los geschred. ‘Show Some Love… Tear It Down!” neemt je haast mee op een nostalgietrip naar crossover walhalla en ‘Cyco Style’ is een ST-grand cru en gegarandeerd live-favoriet in worden. Het beste nummer op de plaat moet toch ‘Slam City’ zijn dat met een dreigende riff begint en dan helemaal begint los te slammen/moshen met een van de meest zware, rollende en agressieve groove-riffs die ik de afgelopen jaren heb gehoord.


13 is zonder twijfel stukken beter dan het wat doldwaze Freedumb uit 1999 of het wat lomp met funk gekruide Free Your Soul… Save My Mind uit 2000, maar je krijgt toch niet meteen het gevoel dat de plaat een samenhangend geheel vormt. Elke song heeft zijn wortels in de verschillende periodes en verschillende line-ups die ST doormaakte, en dat hoor je. Muir klinkt strijdlustig als ever maar moet nu toch ook de bliksemende solo’s van een in de vorm van zijn leven verkerende Dean Pleasents naast zich dulden in de spotlights. Nog een detail: de lyrics. Uiteraard is het signature Muir om catchphrashes te herhalen maar op 13 wordt er nét iets te vaak naar ‘cyco’ en ‘suicidal’ gegrepen. Kom op Mike, straks moeten we je nog met Max Cavalera en zijn vijf stuks tellende woordenschat gaan vergelijken. 


Net zoals Chinese Democracy is 13 een onverwachte doch langverwachte comeback. 13 blijkt niet meteen het wachten waard (toch geen 13 jaar) maar het is absoluut wél het beste ST-album sinds The Art Of Rebellion. En hey, Muir heeft al lang niks meer te bewijzen en beseft dat zelf nog het beste van al. Beschouw deze plaat, net zoals hij dat zelf ook doet, als het zetje dat ze toch nog steeds nodig hebben om te kunnen blijven touren. En ST live… Da’s some cyco shit!


Suicidal Tendencies komen in januari naar de Brielpoort in Deinze en de 013 in Tilburg. 
 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: