De 50 Allerbeste Platen Van 2014 PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Administrator   
zondag 07 december 2014 16:02
Artikelindex
De 50 Allerbeste Platen Van 2014
Page 2: 11 - 20
Page 3: 21 - 30
Page 4: 31 - 40
Page 5: 41 - 50
Page 6: Eervolle Vermeldingen
Alle pagina's
Het jaar 2014 heeft zijn beste tijd gehad en bereidt zich volop voor op een permanent verblijf in het archief der voltooid verleden tijden. Vanzelfsprekend smeekt dat nakende einde om een retrospectieve beschouwing van zijn verwezenlijkingen, muziek in dit geval. Net zoals elk op muziek gericht medium maken ook wij een hitparade van de allerbeste platen van 2014. Alleen is die van ons beter (en da’s niet zomaar een subjectieve mening), breder, zonder U2 en vooral: enkel en alleen gericht op de plaat in zijn geheel, wars van genres en stijlen, geen rekening houdend met wel dan geen bekendheid, de eenzame hit single voorbij. Maar inderdaad: ook bij ons staat The War On Drugs op nummer 1. Spoiler? Neen, want ‘best of’ lijstjes van 2014 die niét worden aangevoerd door Lost In The Dream zijn ofwel geschreven door mensen die de plaat nog niet gehoord hebben (bid voor hen, arme zondaars) ofwel bij mekaar geluld door de armen van ziel die van mening zijn dat de Foo Fighters innoverende rock spelen. Welaan dan: Cultusonline’s Best Of 2014!

 
 

1 The War On Drugs – Lost In The Dream

Het samensmelten van Springsteen-esque blue collar rock en Spacemen3-achtige zweverigheid had op voorganger Slave Ambient al aardig vorm gekregen maar met Lost In The Dream omlijnt Adam Granduciel die smeltkroes van stijlen en sounds met nagenoeg perfecte songs, en doet dat op een zodanig minutieuze en trefzekere manier dat het kader bij momenten minstens zo schoon is als het met klanken bespatte kunstwerk dat het bevat. We horen Springsteen, post-90s Dylan, Suicide, Tame Impala, Mark Knopfler’s twang,… Een nagenoeg perfect album.



2 Condor Gruppe - Latituds Del Cavall

Het geduldig opbouwende gevoel van dreiging en onbehagen in Spaghetti-Westerns, geile surf-gitaren, een flinke door krautrock afgebeten hoek en een streepje synchroon fluiten: de muziek is beter dan de film. Meer: de film is overbodig geworden want Condor Gruppe bouwt al z’n songs zodanig meeslepend op dat de beelden zich als vanzelf in je hoofd vormen. Opener Philomena steunt op gitaarriedels die nog eeuwen mee kunnen. 



3 Run The Jewels – Run The Jewels 2

DAT BASS! De plaat die het wachten op Kendrick en Frank Ocean enigszins draaglijk maakte. 



4 Dans Dans – III

Ook de derde plaat van guitar hero Bert Dockx, bas-wonder Fred Lyenn en slagmeester Steven Cassiers is een schot in de roos. Iets minder brutaal als z’n voorganger misschien maar daarom niet minder raak. Live nog zeven maal zeventig maal genialer.


Beluister III op Soundcloud


5 Arca – Xen

Men neme techno, grime, post-dubstep en allerlei andere afgeleiden stevig bij de kloten, rammelen alles eens bruusk door mekaar en smijt dan de brokstukken tegen mekaar aan met een nonchalance die haast irritant is. 



6 Alex G – DSU

Slaapkamer-muzikant die Pavement, Big Star, Guided By Voices en a whole lotta weltschmerz in heerlijk klein gehouden songs propt.


 
7 Sun Kil Moon – Benji

Gatachterlijke randdebiel als mens, bijzonder muzikant. Mark Kozelek moet nemesis The War On Drugs laten voorgaan in deze lijst maar leverde niettemin een beklemmende plaat af. Alweer.



8 Nothing – Guilty Of Everything

Na de plotse comeback van My Bloody Valentine vorig jaar mag er weer lekker geshoegazed worden. Onder meer Whirr, Eagulls en in eigen land Newmoon brachten straffe stuff uit maar geen van hen kan tippen aan Nothing.



9 Ryan Adams – Ryan Adams

Gekwelde singer-songwriter, pubrocker, glampunker, indie/Americana-kloon: Ryan Adams is het allemaal geweest, met tot gevolg dat geniale platen afgewisseld werden met schaamteloze rommel. Geniaal deze keer, thank god. Songs als het hartverscheurende Kim (met Johnny Depp op gitaar), Gimme Something Good en Am I Safe behoren tot het beste dat hij ooit geschreven heeft.



10 FKA Twigs – LP1

Beste popplaat van het jaar? Het gouden oor voor sound van Björk maar dan zonder al die irritante trekjes en spastische kronkelingen van de IJslandse trol. De sexyness, soul, wereldklasse en het gevoel voor stijl van Beyoncé maar dan bestuurd door een stel hersens dat met belangrijkere zaken bezig is dan all the single ladies een hart onder de riem te steken.





 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: