De 30 Allerbeste Metal Platen van 2014 PDF Afdrukken E-mail
Artikel
door Administrator   
zondag 21 december 2014 03:02
Artikelindex
De 30 Allerbeste Metal Platen van 2014
Page 2: 11-20
Page 3: 21-30
Page 4: Eervolle Vermeldingen
Alle pagina's
Omdat er in 2014 zodanig veel sterke, snedige boenkers van metalplaten zijn verschenen leek het haast onrechtvaardig om er slechts een handjevol releases uit te distilleren die dan vervolgens ook nog eens ten koste van straffe niet-metalplaten in onze lijst van de Allerbeste Platen Van 2014 te plakken. Het metaljaar 2014 was een grand cru, een legering van edelmetalen. En dus krijgt de metal zijn geheel eigen lijstje – met o.a. YOB, Nihill, Obliterations, Hark, Body Count,…
 
 
d 

1 YOB – Clearing The Path To Ascend

Men is tegenwoordig zo royaal met termen als ‘meesterwerk’ dat wanneer het woord met recht gebruikt wordt de betekenis lang niet zo dwingend en geladen overkomt. Clearing The Path To Ascend is een meesterwerk, da’s de meest sluitende omschrijving. Slepen en beuken, aantrekken en afstoten, melodiemakerij en prehistorisch riffen. Stoner en sludge metal met hier en daar een van ondergesneeuwde black metal afgekeken melodische break, stuk voor stuk songs die zodanig verfijnd opgebouwd en uitgewerkt zijn dat het nooit ook maar een beetje opvalt dat ze de 10-minutengrens overschrijden. Al jàren een gevierde gast op festivals als Roadburn en Desertfest en nu ook eindelijk opgemerkt door zowel het minder op stoner gerichte metalpubliek als pakweg de op andere stijlen en genres gerichte muziekfreaks die slechts sporadisch enkel en alleen de allerbeste stuff uit de metal cherrypicken. Afsluiter Marrow is meteen ook het allerbeste metal-nummer van het jaar. En van vorig jaar.



2 Obituary – Inked In Blood

5 jaar na Darkest Day maakt death metal godheid Obituary zijn debuut op Relapse met een plaat die precies dat doet wat voor het subgenre algemeen als utopisch en onmogelijk werd genomen (en dat Obituary verantwoordelijk zou zijn durfde helemaal niemand nog maar denken), namelijk: death metal een tweede adem schenken. Nu goed, je gaat ons niet horen verkondigen dat Obituary met deze plaat het genre vernieuwd heeft of de grenzen er van heeft verlegd – Obituary klinkt nog steeds als Obituary, thank god. Toch is het van (enkele songs op) Frozen In Time (2005) geleden dat John Tardy en co nog die strijdlustigheid en vastberaden meedogenloosheid van hun shows geloofwaardig op een plaat wisten vast te leggen. En death metal dinosaurussen of niet, Obituary toont aspirerende bands en retro death metal kids dat er zelfs binnen de (soms strikte) stilistische wetten van het genre nog ruim voldoende plaats is voor spannende en frisse touches. Meer dan ooit sluit Obituary aan bij The Big 6 van de death metal, naast Death, Cannibal Corpse, Morbid Angel, Carcass en Bolt Thrower. (op 31 januari in de Warande in Turnhout)




3 Nihill – Verderf

Verdonkermaan, Krach en Grond waren zodanig interessante en/of alles verwoestende platen dat ze van het Nederlandse Nihill culthelden maakte in black metal middens over de hele wereld. Verderf durft soms zelfs nog een stapje verder gaan dan zijn voorgangers en geeft soms de schijn ondoordringbaar te zijn en bewaakt door een kluwen van ongemakkelijke stiltes die luider en schrikwekkender klinken dan wanneer de noise alles kapot scheurt. Geen makkelijke plaat maar eens je de tanden er hebt kunnen in zetten zal je ook nog lang daarna de drang voelen om ze nog een keer, en nog eens op te leggen.




4 Alunah – Awakening The Forest

Zingende vrouwen in de metal? Nee bedankt. Zélfs niet destijds bij Arch Enemy, Walls Of Jericho of Therion. Meredith Graves van Perfect Pussy is een uitzondering maar da’s meer hipster hardcore dan metal. Soit, tweede uitzondering: Sophie Day van de Britse doom metal band Alunah. Doom metal? Nog zo’n genre dat de afgelopen jaren nauwelijks iets aan zijn eigen legende en waarde heeft kunnen toevoegen. Vanzelfsprekend klinkt ook Alunah (net zoals elke doom metal band – of eigenlijk zelfs: élke metal band ever) alsof ze lang en intensief naar Black Sabbath hebben geluisterd, en niks anders. Zoals het hoort, quoi. Maar in Awakening the Forest zit iets wat ik eerder speelsheid zou durven noemen dan een neus voor catchy riffs en hooks. Niettemin zit de plaat bol van dat soort makkelijk op je nekspieren inwerkende riffs en melodietjes opdat geen moment verveeld. Maar ze brengen dat soort makkelijke volksmennerij met een gevoel voor stijl in combinatie met zelfzekere gelatenheid waardoor ze net door dat toevoegen van naar doom metal-normen un-coole catchy fratsen klinken als de coolste trollen en druïden die momenteel doomland bevolken. En dat met een vrouw op zang.




5 Obliterations – Poison Everything

Omdat kerkdiensten lang genoeg (te lang, altijd) moeten duren om er enigszins op te laten lijken dat het helemaal terecht is dat de priester zijn (stevige) boterham verdient met het uitdelen van snoeppapier, het tot in den treure voorlezen uit steeds weer datzelfde sprookjesboek (edoch, hier en daar staan er in de Bijbel enkele der allerbeste fictieve verhalen uit de geschiedenis van de literatuur, mijn mening – voor het evenwicht zo meteen snel nog een kerk in brand steken en mezelf van de kaart zuipen met het bloed van drie blonde maagden) én het betasten van kleine lieve kleuterpikjes, heeft de kerk langdurige Psalmen en het Hooglied uitgevonden om de ceremonie wat onnodig te rekken. Wat u niét weet is dat ze daarvoor een passage uit de bijbel hebben moeten schrappen: het Elfde gebod. Het Elfde gebod stond nochtans in het groot op de achterkant van de stenen tafelen en droeg ons op: Indien Gij Punk Ofte Hardcore Speelt Zult Gij U Niet Bezondigen Aan Overmaat Ofte Herhaling En Zal Geen Enkele Fucking Song Langer Dan Twee Minuten Duren. Dank aan Obliterations om ons daar nog even aan te herinneren. Snel, luid, stoned en overgoten met goedkope pils. 




6 Nux Vomica – Nux Vomica

Officieel bestaat de plaat uit 2 songs (3 met wat goeie wil) maar kan je gerust het geheel zien als een experimentele compositie die je van de crust punk roots van de band meeneemt naar veel donkerder metal-oorden alsook morsdode landschappen van soundscapes. Eentje voor wanneer u en uw koptelefoon alleen thuis zijn (maar laat een lampje branden).




7 Hark – Crystaline

Het is een statistisch bewezen feit dat elke plaat waar Kurt Ballou een handje in heeft (hetzij met zijn eigen band Converge, dan wel als producer van o.a. Kvelertak, High On Fire, Black Breath of Old Man Gloom) absolute topkwaliteit onverwoestbaar metaal bevat. Dat is in het geval van Hark eens te meer een waarheid. Ontdek Crystaline vooral helemaal zelf en laat uw vooroordeel niet rusten op omschrijvingen van anderen. 




8 Krokodil – Nachash

Herinnert u zich nog die vervolgen tijden toen Mastodon zijn genie, proggy spielerei en muziekambacht bij mekaar hield in een betonnen mal van mokerharde rockende en rollende metal stomps? In de tijd dat ze zich liever bekommerden met vraagstukken als ‘hoe lang kan je een solo/break juist maken vooraleer de luisteraar helemaal gek wordt?’ en ‘hoeveel lagen ondoordringbare lagen van met prog pompende gitaren kan je op mekaar leggen vooraleer de muziek niet meer te beluisteren wordt?” in tegenstelling tot huidige, minder interessante mijmeringen als ‘kunnen we ook kleine, maximum 3 minuten durende hitjes schrijven?” gevolgd door ‘en zo ja, gaan die hitjes er dan voor zorgen dat we meer fans krijgen en rijke rocksterren worden opdat niemand opkijkt wanneer we in verkleedkostuums TV-shows afschuimen?” Niettemin: Mastodon blijft een ultracoole band van dudes die ondanks mijn voorgaand haten niet of nauwelijks wat anders hebben gedaan dan hun volstrekt eigen zin. ‘Hitplaat’ The Hunter staat vol oerdegelijke songs en was al bij al precies dat wat ze nodig hadden om hun passages langs bloedhete zomerfestivals van zuurstof te voorzien – effe meebrullen met Black Tongue en Curl Of The Burl als adempauze tussen space travels van prog. Hun jongste plaat Once More Round The Sun voelt naar Mastodon normen wat te licht aan en klinkt soms net ofwel een tikkeltje te makkelijk of net te moeilijk. Gelukkig is er Krokodil – niet toevallig als voorprogramma mee op tour met Mastodon. Krokodil klinkt als de ruige Mastodon van de eerste drie platen, maar dan zonder de prog. Yes.




9 Behemoth – The Satanist

De Poolse black metal band maakte met het doodeerlijk getitelde The Satanist zijn beste plaat tot nog toe. 




10 Godflesh – A World Lit On Fire

Nadat Justin Broderick in 2002 de band op non-actief had gezet volgende in 2010 een reünie met een show op Supersonic festival en op Roadburn een jaar later. Dertien jaar na Hymns is er nu dus A World Lit On Fire en maken ze u en mij – mochten we dat vergeten zijn – dat zij en niemand anders de koningen zijn van de onophoudelijk pompende industrial metal.

 
 


 

© 2009 - 2010 cultusonline

Meer artikels:
Interviews
Albumreviews
Concertrecensies
Filmreviews
DVDreviews
Filmartikels
Muziekartikels
Flashback
Meer film: