|
Steven Van Watermeulen debuteerde als schrijver samen met zijn levenspartner Oscar van den Boogaard onder het pseudoniem Emmanuel Lipp. Onder het pseudoniem Pearl Sweetlife brachten ze een tweede roman uit. Nu trekken beide heren met muziekgroep Dez Mona naar het theater voor de voorstelling Zwarte Romantiek. Van Watermeulen vertelt wat we van deze samenwerking mogen verwachten.
"Zwarte Romantiek wordt een samengaan van muziek en literatuur. Dez Mona heeft aangepaste muziek geschreven, Oscar en ik lezen voor uit onze twee boeken: Chinchilla Song van Lipp en Zeeduivel voor Amalia van Sweetlife. We hebben geprobeerd om de thematiek op elkaar af te stemmen."
Waarom werken jullie samen met Dez Mona?
Ik heb vorig jaar voor mijn verjaardag een cd van hen gekregen. Toen ik hun muziek beluisterde, viel het me op dat de sfeer heel sterk aanleunt bij Lipp en het boek Chinchilla Song. We hebben ze dan gevraagd om eens samen te werken en zo is de bal aan het rollen gegaan. Ondertussen zijn Gregory Frateur en Nicolas Rombouts uitgegroeid tot vrienden.
Waarom moeten de mensen naar Zwarte Romantiek komen kijken?
Het wordt een romantische avond waar ze helemaal kunnen wegdromen. Tijdens de voorstelling kunnen ze hun eigen problemen even vergeten en komen ze terecht in een wereld waar ze allemaal één zijn. Op de sofa bij Dez Mona “Euh, zitten we hier bij Dez Mona?” Een groothandel in kapperstoebehoren als repetitieruimte, het is weer eens iets anders. Gelukkig waren we op het juiste adres én op tijd voor een interview met duo Gregory Frateur en Nicolas Rombouts in een muziekstudio achteraan in het gebouw. Maar hoe kwamen ze eigenlijk bij een theatervoorstelling terecht?
Gregory: Dat komt door Oscar Van Den Boogaard, één van de schrijvers met wie we samenspelen in deze voorstelling. Hij belde ons met de vraag samen te werken. Maar “Zwarte Romantiek” is niet het eerste theaterstuk waaraan we meewerken. Een paar jaar geleden hadden we ook al in een toneelstuk gespeeld. Hoe dat komt, tja, euh… omdat we ervoor gevraagd worden, zeker? (lacht)
Passen jullie je spel voor theater aan?
Gregory: Niet echt. Theatermakers vragen ons omdat ze iets vinden in onze muziek, of een band voelen met de manier waarop wij muziek maken. Het verschil is dat we het deze keer anders hebben aangepakt: ons uitgangspunt was een soundtrack live spelen. Het wordt dus geen concert, ook geen losse nummertjes, maar eerder een soundtrack bij de tekst die wordt voorgelezen.
Hoe schrijf je een soundtrack voor een voorstelling?
Nicolas: Wij werken op een heel spontane manier. We zijn muziek beginnen maken die qua sfeer paste bij wat we hoorden in de teksten. We zijn ook eerst een aantal keer samengekomen met de twee schrijvers, om te praten over de twee boeken waaruit ze zullen voorlezen en om hun universum wat beter te leren kennen. En dan zijn we gewoon beginnen repeteren met stukken die zij hadden geselecteerd uit teksten. Op een bepaald moment begint de puzzel in elkaar te vallen.
Nicolas: Voor ons is het niet echt een theaterstuk, het is meer een muzikale/literaire voorstelling: wij spelen onszelf en Oscar en Steven zijn ook zichzelf. Wij zijn geen personages, al wordt er soms wel met die grens gespeeld. Het is dus geen traditioneel toneelstuk waar muziek in voorkomt.
Is het gevoel anders wanneer je voor een theaterpubliek speelt?
Gregory: Er is geen applaus tussen de nummers (lacht). Het is meer intimistisch. Je begeeft je wat in een andere wereld, net zoals bij onze eigen concerten.
Nicolas: Ja. Er is inderdaad geen applaus tussendoor. Dat is soms wel een beetje maf.
Hoever voelen jullie je betrokken bij het verhaal dat verteld wordt?
Nicolas: Het universum dat Oscar en Steven oproepen met hun werk, daar kunnen wij ons wel in vinden, en omgekeerd ook. Dat is een van de redenen waarom we wilden samenwerken; het klikte echt wel op persoonlijk vlak.
Gregory: Het enige moment in de voorstelling dat we echt in hun wereld verzinken is het moment dat Nicolas een gigantische penis draagt van Veronique Branquinho en ik een afropruik. (lacht)
Tot slot: waarom moeten mensen naar het stuk komen kijken?
Gregory: Omdat het gewoon supergoed is. (droog) En omdat de kleinste discobal ter wereld erin voorkomt…
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in de Antwerpse Kleppers- festivalkrant en blog.
|
