Wie vanavond een set klassiekers van Zita Swoon verwacht, komt bedrogen uit. De term “The Sound Hobbyist” die Stef Kamil Carlens leende uit een oud muziekboekje, dekt de lading perfect. “We wilden onze muziekskes die niet passen in een klassieke rocktempel ook eens kunnen brengen.”

“Zo kan je dus ook muziek maken!”

Carlens: Dit is echt een voorstelling voor een theaterzaal, omdat de muziek heel veel plaats nodig heeft. Er zijn bijvoorbeeld stukken met enkel piano. Zulke fragiele momenten horen echt niet thuis in een rumoerige zaal met een bar.

Waar komt het idee om dansers erbij te betrekken vandaan?

Als we toch een voorstelling spelen met moeilijkere en experimentele muziekjes, dan leek het me wel interessant om er visueel iets verder in te gaan. Omdat ik de laatste paar jaar regelmatig contact had met Anne Teresa De Keersmaeker, lag het voor de hand om met haar samen te werken.

Je vervangt drums door allerhande percussie. Wij denken dan direct aan Tom Waits.

Zeker. Tom Waits is een ongelofelijk groot voorbeeld voor mij. Vooral vanaf Swordfish Trombones, waar hij dat fantastische nieuwe geluid introduceerde. Ik dacht: “zo kan je dus ook muziek maken!”. Toch was Waits voor deze voorstelling niet de specifieke inspiratiebron. We hadden er eigenlijk geen. Voor ‘The Sound Hobbyist’ was iedereen in de groep componist, waardoor we een heel gevarieerd aanbod aan muziek kregen. Misschien zetten we die een keer op cd.

Je speelt vanavond in de Bourla, toch één van de mooiste zalen in je thuisstad. Hoe belangrijk is dat voor jou?

Dat is fantastisch, hé. De Bourla is en blijft de mooiste zaal van Antwerpen. Ik kwam hier als kind al. De Bourla was toen nog het jeugdtheater. We hebben hier trouwens ook al veel met Zita Swoon gespeeld. _{(drummer Aarich Jespers wandelt net binnen, nvdr).}

Zal jullie drummer wel werk hebben op deze voorstelling?
Welke drummer? We hebben geen drummer (lacht) .

“Ik wil de grens tussen muziek en dans slopen”: Simon Mayer danst met Zita Swoon.

Simon Mayer maakt met ‘Dancing with the sound hobbyist’ komaf met de torenhoge clichés rond performance.

Simon Mayer: “Ik hou ervan om muzikanten te laten dansen en vice versa. Veel muzikanten hebben angst om te bewegen, terwijl het gewoon heel natuurlijk is. Op dat gegeven hebben we ons gebaseerd bij de opvoering met Zita Swoon: een choreografie met natuurlijke bewegingen. Of het hedendaags is? Wat is hedendaags? Er zijn zoveel definities van, dat ik denk dat niemand het echt weet (lacht). Tijdens de voorstelling improviseer ik; wat in mij opkomt, voer ik uit. Uiteraard groei je daar in. Naarmate de opvoeringen vorderen, krijgt ons samenspel meer vorm en ontwikkelen we een eigen stijl. Die hebben we mede te danken aan Tuur Marinus, de andere danser van Rosas. In het begin van het project oefenden we veel samen, maar hij moest voor een andere voorstelling naar het buitenland. Gelukkig was er Anne Teresa. Zij bracht mij in contact met Stef Kamil Carlens. Toen hij voorstelde om samen te werken was ik wel even overdonderd, maar ik zou goed gek zijn om ‘neen’ te zeggen.

Ik moet wel kleur bekennen: ik kende Zita Swoon niet zo heel goed. Op twee liedjes na, van wie ik de uitvoerder aanvankelijk niet eens kende. Later bleek dat hij de muzikant was. Van een toeval gesproken (lacht).

Onze voorstelling houdt het midden tussen dans en muziek. Het is theatraler dan een concert, omdat we veel aandacht aan het visuele aspect besteden. Tegelijkertijd is het publiek zittend aanwezig, zoals bij conventioneel theater.

In de toekomst wil ik verder aan dergelijke projecten werken. Een platform waar dans en muziek elkaar ontmoeten. Ik dans op mijn eigen muziek (glimlacht)."

_{Dit artikel verscheen oorspronkelijk in de Antwerpse Kleppers- festivalkrant en blog.}